26 september | Charlottetown, Ampersand & Hunter’s Ale Bar
Voor vandaag stond Charlottetown weer gepland. In beginsel stond alleen de winkel Ampersand op het programma, maar een paar dagen eerder had de band Windom Earle ons via MySpace benaderd met de vraag of wij die avond ook voor hun een showtje konden openen. Tijdtechnisch gezien leek dit net haalbaar te zijn en ook de Wind Whistles waren welkom om in Hunter’s Ale Bar te spelen.

Ampersand is een tof fair-trade kledingwinkeltje met producten van jonge designers uit veelal derde wereld landen. Wij krijgen een dikke korting en kopen hier redelijk wat coole shirts. We spelen boven in het galerijgedeelte. Op het laatst is het flink druk, maar we pakken de boel toch maar gauw weer in om op tijd te zijn voor het volgende optreden.
Hunter’s Ale Bar is een grote sportsbar (veel LCD tv’s met sportzenders) met een discotheek op de bovenverdieping. De jongens van Windom Earle zijn tof en ze zijn zo te merken ook zeker niet onbekend in Charlottetown. Net als de meeste bands waar we deze weken mee spelen zijn ook zij bezig met een tourtje door Canada. Onze geluidsman ging jammerlijk een sjekkie roken terwijl we aan het spelen waren, wat ons achterliet met het meest rampzalige podium geluid ooit, maar aan de reacties te horen wisten we er toch nog pannenkoek van te bakken. Tijdens de show van Windom Earle was het gekkenhuis. Halfnaakte mensen stonden in de dampende zweterige hitte tegen elkaar aan te beuken en te brullen op de discorock van deze jongens. Wij probeerden ondertussen onze individuele thunder-pints op te krijgen. ‘Vrij groot glas’ = understatement.

27 september | Fredericton, Crumbs
Een ware zondag. Slecht weer en iedereen is moe. Crumbs is een gezellige kroeg met de charmante grappenmaker Bill als eigenaar. De show gaat goed en na sluitingstijd krijgen we spaghetti, hapjes en een optreden van een van de barmedewerkers. ‘Under the bridge’ was het hoogtepunt…
Wederom is het zo’n avond dat we geen idee hebben waar we kunnen gaan slapen, maar Bill biedt de vloer van zijn kroeg aan met als voorwaarde dat we om half zeven opstaan omdat dan het personeel komt openen. Bill blijkt zelf echter al maanden in zijn eigen kroeg op de bank te slapen en een misthoorn blijkt in vergelijking met Bill meer op een blokfluit en dus doen we geen oog dicht. Om kwart over zes verzoekt hij ons op te staan en krijgen we een ontbijtje van hem.

28 september | Quebec city, day-off
Vandaag hebben we onze eerste ingeplande vrije dag. Omdat een eerder optreden in Quebec City werd afgelast besluiten we deze dag te gebruiken om deze stad alsnog even te bekijken. Het ligt op de route naar Montreal waar we morgen spelen, dus da’s handig. Vrij onaangekondigd bellen we aldaar aan bij Gabriel, een vriend van de Wind Whistles die in de band Wallet and Belle speelt. Aardige vent en hij maakt coole folkmuziek. We kunnen bij hem blijven slapen.

We gaan met hem eerst even wat poutine eten en dan bekijken we de binnenstad. Quebec City-sightseeing is als in een Europese hoofdstad, maar dan minder oud. Voor de gemiddelde Canadees of Amerikaan wellicht enigszins imposant, voor een Europeaan niet echt. ‘s Avonds besluiten we lekker uit eten te gaan en te gaan hangen in een bioscoop. We willen nog steeds de nieuwe Tarantino zien, maar de enige Engelstalige film die hier draait is Disctrict 9; dan die maar.
Eten doen we in een Cambodjaans restaurant. Erg lekker en de eigenaar was redelijk verrast een Cambodjaanse door Canada tourende Nederlander te ontmoeten.
Na de beste film ooit te hebben aanschouwd gaan we naar Gabriels huis. De meesten zijn klaar voor bed, maar Temy en Chris zijn nog wel te porren om met Gabriel een pilsje te gaan happen. In L’Agitee krijgen we bitter bier voor onze neus en we bemerken dat we net een live bodypainting avond hebben gemist. Een vriendin van Gabriel is een van de bodypainters en ze laat ons op een fototoestel wat foto’s van de modellen die avond zien. Vet balen natuurlijk. Was goed toeven geweest in deze bar. Zitten wij een beetje een film over een kamp met aliens ergens in Afrika te kijken… Tja… Net jammer….

29 september | Montreal, Bar St. Laurent
Yay! We zien Bill, Peter en Mike (de jongens van Snailhouse) weer! Peter heeft een fantastisch appartement in de straat waar we optreden. Peter heeft het de laatste tijd erg druk met zijn band Silver Starling. Ze hebben getekend bij Last Gang Records (Metric, Crystal Castles, MSTRKRFT, Ohbijou, the New Pornographers, Boys Noize, oftewel leip label) en zijn bezig met de promo voor hun release. Peter heeft gigantisch uitgepakt met eten: Grolsch-kip (recept op verzoek), aardappelen, vegetarische lasagne, salades, wijn, kaasplankje, the works. De show in Bar St. Laurent begint laat. Aaron uit Vancouver: Zombie Pistilero; soort van David Lynch soundtrackmuziek, opent. Dan zijn wij aan de beurt met vier drummers. Vorig jaar tijdens de tour met Snailhouse speelden alle bandleden een liedje op de drums met ons mee en dat doen we vanavond dunnetjes over. Plus dat we ook nog natuurlijk Ben van de Wind Whistles hebben die tijdens deze tour met ons mee drumt. 3+1=4. Lachen; had je bij moeten zijn. Jane Vain (vanuit Calgary verhuisd naar Montreal voor de muziek) is headliner. Het betreft hier een vette punkfunk-band rondom charismatische zangeres Jamie.

Enkele van ons doen nog hun best om een record te verbreken met het rijden op een mechanische stier in een kroeg tegenover het appartement van Peter, waar we onze tukken leggen. We zijn door Mike uitgenodigd om de volgende ochtend bij hem te komen ontbijten. Wentelteefjes! Maar dan met krentenbrood. Mike woont in een toffe loft en we draaien wat vinyl. Bij het beluisteren van the Kinks, eist Mike dat Paper Tiger ‘Apeman’ moet gaan coveren. Hmmmm…weet niet hoor…tja…wellicht….ok, doen we!

30 september | Kingston, The Mansion
We zijn een beetje sip als we Montreal verlaten. Hier hadden we makkelijk nog een tijdje kunnen blijven. Superfijne stad met ontzettend gemoedelijke mensen! Maar het leven van tourende muzikanten gaat niet over rozen en de lieve mensen in Kingston dienen vanavond verblijd te worden met onze zoete deuntjes. De bus weer in…
In Kingston wordt de avond geopend door wat bands die muziek verzorgen voor squaredancers. Daarna rocken wij die shit. Uiteindelijk gelukkig weer een slaapplek weten te charteren. We rijden naar een cottage aan een meer van wat gasten van YGK records. Ryan Dahl (Age Of Electric, Limblifter en The New Pornographers) slaapt er ook. YGK is een jong, ambitieus label met superaardige gasten en goede smaak in muziek. We hangen nog wat met ze aan het meer, maar inmiddels vriezen je ballen er al redelijk hard af, zo fijn is het weer hier. Onder die klamme lappen dan maar.

1 oktober | London, EVAC
Jep, Canada heeft ook een stad die London heet. Geen Big Ben hier. Geen Westwinster Abby of ‘Piccalilly Circus’, maar wel sfeer van misschien kun je maar beter niet alleen over straat lopen in het donker. We spelen die avond in een kamer voor wat enthousiaste twintigers die allemaal wel iets doen in de kunsten. Achter worden coole schilderijen geëxposeerd en voor ons speelt Kevin zijn agressieve akoestische gitaarmuziek. De jongens daar zijn erg geïnteresseerd naar wat voor muziek wij luisteren in Nederland en welke Canadese bands in welke mate bij ons bekend zijn. Er is een curfew van 12.00 uur en dus is de avond nog wel een keer voorbij. We zijn uitgenodigd om te komen slapen in het huis van de vader van een van de meisjes die de avond heeft georganiseerd. Dit blijkt een luxe villa te zijn. Aan de muur hangt een schilderij van Angkor Wat (Bayon); Temy vet phyched… Openhaardje wordt aangemaakt en bankjes worden uitgeklapt. Ben leest ons voor uit zijn boek, waarmee we in slaap vallen. De volgende ochtend helpt vaders ons aan een stevig ontbijt. Hij is zelf bassist en staat wellicht daarom open voor het aanbieden van een slaapplek voor onverlaat als het onze.

2 oktober | Sudbury, The Townehouse
Kwart voor zeven in de ochtend zitten we weer in de bus en dat is zelfs krap aan vandaag. Het regent keihard en da’s wel een beetje eng als Tom flink doorrijdt. We verzoeken hem dan ook maar eventjes te chillen met zijn poepgaatje. We zijn uiteindelijk wel een beetje aan de late kant in The Townehouse, een stoere toko die flink vol zit met in spanning afwachtend publiek. We spelen vanavond met B.A. Johnston en Shotgun Jimmy (resp. beetje Atom and his Package en Weezer). We bouwen als een malle op en zetten een harde set van twintig minuten. De Wind Whistles doen hetzelfde. Merch verkoopt lekker en B.A. Johnston is very entertaining. We slapen in de beruchte ‘haunted basement’, waar plaaggeesten met deuren slaan. Geen goede nachtrust gehad. Bovendien moeten we de volgende dag er weer om half zes uit voor een rit van dertien uur.

3 oktober | Thunder Bay, Appollo’s
Pfoei! Dat was me het ritje wel weer. Met zere knieën en een slapende billen kruipen we de bus uit. Onderweg werd Chris nog staande gehouden door de politie vanwege zijn sportieve rijgedrag. Het is ons niet helemaal duidelijk of het zijn natuurlijke charmes waren of zijn Nederlandse rijbewijs, dat wellicht voor wat ongewenst papierwerk voor de agent in kwestie zou zorgen, maar geen bon gekregen. Yay! Eerder op deze tour, al toerend richting oosten, speelden we al eens in Appollo’s. Best grappig om in Canada een podium binnen te lopen waar je de weg al weet en het personeel al kent. We zijn nogal gesloopt, maar worden gevraagd een zo lang mogelijke set te spelen. Dus dat doen we maar. We halen van alles uit de kast, zoals ‘Please Give Way’, een akoestisch nummer van de ooit zo geadoreerde plaat ‘Moeinstootandehassusosso?’ van Grasp. Wat we tegenwoordig vaker zien is dat na het optreden van Paper Tiger de meeste mensen aftaaien en de Wind Whistles voor een nogal galmende leegte staat. Vanavond is dit ook het geval. Wij hebben in ieder geval lekker gespeeld en er zijn opnames gemaakt door de geluidsman, die we meekrijgen. Boven in de slaapvertrekken gaan we vanuit bed op de laptop nog even kijken hoe Rachel twijfelt of ze wel naar de bruiloft van Ross moet gaan voor we er erg in hebben maakt Tom ons al weer veel te vroeg wakker om naar Winnipeg te vertrekken.

4 oktober | Winnipeg, Ragpickers
Ragpickers in een thrift store/tweedehands boekenwinkel/podium en alles behalve onbekend bij muziekliefhebbers in Winnipeg. Ze hebben geen ‘licentie’ , dus verkopen de bezoekers meegebracht bier aan elkaar. Dat mag dan weer wel…
Driewerf hoera! Het meisjes in wiens garage we eerder tijdens de tour crashten komt binnenlopen met een jas (met paspoort ten name van C.F.A. Regtop in de binnenzak). Slechts een druppel in de emmer van alle spullen die ergens achterbleven en via de post of op andere wijze weer bij ons terug moeten gaan komen. Local band van de avond is Ultra Mega. Ze zijn een indierock-band die net een CD uit hebben met daarop indie-covers van Wu-Tang-Clan. De avond verloopt zeer goed met veel publiek en een rinkelende Jorrit.

5 oktober | Macgregor, Gehangen bij Warren thuis
Na het optreden in Ragpickers rijden we naar het dorpje Macgregor, waar een vriendje van de Wind Whistles met de naam Warren woont in een pittoreske huisje tussen de bossen en weilanden. Na het nuttigen van een zelfgemaakte wijn kruipen we snel onder de dekens. Warren is de man achter de band the Dirty Beat. In de afgelopen weken hebben we veel nieuwe muziek gehoord in de bus en met name the Dirty Beat is één van onze favorieten geworden. Warren is een imker en daarnaast is hij bezig met het opnemen van een full-length in zijn basement. We hopen dan ook dat hij snel een keer in Europa komt spelen, check die shizzle uit! Vandaag hebben we vooral lekker uitgerust, gewandeld en een beetje muziek geschreven. Wanneer Warren terug komt van zijn werk, koken we heerlijke Bourgondische maal en daarna…: Scheuren op een 4×4 quad dwars door de donkere bossen en weilanden! In slaap gevallen met ‘Robin Hood: Men In Tights’. Zeldzaam…

6 oktober | Bruno, All Citizens
All Citizens is een galerij dat wordt gerund door Tyler in het piepkleine dorpje Bruno. Onderweg naar Bruno is de GMC Safari (het tourbusje) 300.000 km oud geworden en dat vieren we met champagne! Hard, hoor.

Tyler is een geschikte pik en hij en zijn te snoezige hond heten ons van harte welkom in hun huis dat aan de galerij zit. Hij maakt ons lekker eten.
De straat waarin we spelen lijkt een beetje op die van een weg omringt met winkels en saloons, zoals in een oude western-film. Er was zelfs een heuse ‘jailhouse’ in Bruno. Overigens lijkt er buiten deze straat niet veel meer te zijn.
Als we klaar zijn om aan te vangen met onze liederen, kondigt Tyler ons aan. Hij heeft een glazen award voor ons laten maken: ” Paper Tiger – Cross Canada Award “, en hij overhandigt deze aan ons. Te grappig, maar ook te cool! Het optreden verloopt leuk en een gozer die ons in Halifax heeft gezien is speciaal afgereisd om ons nog een keer te zien. Om jullie lieve lezers vervolgens wederom niet in het ongewisse te laten hoe onze nachtrust van start gaat; vanavond Nightmare On Elmstreet III gekeken. Een jonge Patricia Arquette is best te doen. One for the team.
Cliffhanger van de dag: Weet je wie ook one for the team is……?

picture by The Library of Congress

Omdat het optreden in Québec City is afgelast hebben de volgende dag onze eerste vrije dag. Dan hebben we een goede kans om dit stadje eens even goed te verkennen en bovendien kunnen we een bioscoop opzoeken om eindelijk eens ‘Inglourious Basterds’ te gaan zien. Boven het café kunnen we slapen in een kamertje met een tv, douche en een magnetron. Terwijl sommigen nog een tv-serie kijken besluiten Jorrit en ik in slaap te gaan vallen met een lezing van Maarten van Rossem over de eerste wereldoorlog op de iPod. Aanrader.
De volgende dag zijn we voornamelijk te vinden in de typisch enorm grote winkelcentra, maar we zien ook veel van de stad. We vinden ook een schattig bioscoopje, maar daar draait natuurlijk alleen ‘Les Commandos Des Bastards’.
’s Avonds hebben we in ‘Vol de Nuit’, een café in de buurt (in Riviere-du-Loup is alles in de buurt) geluisterd naar de live-muziek van Ben en Jim. Toen het café uiteindelijk leegliep hebben we met de barman wat shotjes gedaan zodat hij makkelijk om te lullen viel om peukjes roken toe te staan in de bar.

21 september | Knowlesville – Falls Brook Centre
Terwijl we normaal gesproken door een – enigszins gaar – navigatiesysteem door het land worden geleid, is de bestemming van vandaag compleet onbekend voor gps (spreek uit: ‘djieps’). Tom heeft een routebeschrijving op een kladje staan, maar een cruciale afslag blijkt te ontbreken en zo rijden we een uurtje extra door donkere bosweggetjes. Als we het uiteindelijk toch vinden is er linzensoep (leek sterk op snert) en roggebrood. Het dorp wordt bewoond door 86 mensen, maar ze wonen zo ver uit elkaar dat de meesten elkaar überhaupt niet kennen. Nog nooit eerder heb ik zo’n heldere hemel gezien is daar. Zo ontzaglijk veel sterren. Hard. Stromend water is er niet en poepen doen ze in een houten hokje. Niet vergeten om er na die tijd wat zaagsel overheen te gooien. Ook hard. We spelen in een kerkje dat nu als muzieklokaal is ingericht. Als we ons tweede nummer aan het spelen voor een tiener of tien, steken ze wat kaarsen aan en gaan de tl-balken uit. Beetje spooky… Op verzoek doe ik nog een liedje in het Nederlands – ‘Niet noar huus toe goan’ (zo goed als Nederlands dan…) – en Temy in het Cambodjaans – ‘Banaan van de Cambodjaan’. Na het optreden op naar de slaapvertrekken. Hiervoor moeten we opsplitsen en Temy, Ben en ik gaan naar de ‘rec centre’ waar Simon momenteel woont. Simon spreekt erg verdienstelijk Nederlands omdat hij twee jaar een Nederlands vriendinnetje heeft gehad en in Amsterdam heeft gewoond. ’s Nachts springen we nog bij hem achterop de pick-up truck en sjezen we naar wat vrienden van hem aan de andere kant van het bos. Daar krijgen we volkoren mac ’n cheese en een theetje die stemming nog enigszins bevorderd. Goede tuk gelegd later.

22 september | Charlottetown – Baba’s
Om in Charlottetown te komen moet je gigantisch lange brug over rijden. Ik geloof 12 kilometer lang. Op de terugweg kom je tot de verrassing dat het meer dan 40 dollar kost om dezelfde en enige brug te gebruiken om het eiland, waar Charlottetown in ligt, weer af te komen. In Baba’s zijn ze supervriendelijk en krijgen we lekker eten en de drankjes zijn gratis – iets wat bepaald niet gangbaar is in Canada. Een fluitje bier kom je in dit land trouwens ook niet veel tegen. Meestal heb je keuze uit een pint of een pitcher. Of een flesje. Voor de tukkers of andere bierliefhebbers: flesjes Grolsch liggen in menig kroegje gewoon in de koeling, dus laat dat je er niet van weerhouden eens bezoekje aan Canada te doen. Enigszins overmoedig proberen we vandaag zonder repetitie Jolien met drums en bas te spelen, wat redelijk hard in de soep loopt. Temy die vervolgens mensen aan de kant laat stappen om te demonstreren hoe je een dinosaurus bevredigt, maakt een hoop goed.

[foto kwam de censuur niet door]

23 september | Sackville – Struts Gallery
Vandaag weer een klein stadje. Sackville staat bekend om zijn rijke historie aan scheepsbouw (houten boten) en er wonen redelijk veel studenten door de aanwezigheid van een universiteit. Ook wordt hier jaarlijks het Sappy-Fest gehouden (populair muziekfestival). Struts Gallery is erg gezellig en we spelen tussen schilderijen, foto’s en beelden. We openen voor de band Hot Panda uit Edmonton (Mint Records), ook weer ontzettend lieve mensen. Afgelopen lente hebben ze een Europa tour gedaan met the Von Bondies. Wat een vette band zeg. De ietwat gezette vrouwelijke drummer rockt het hard met de koebel en 24” kickdrum. Struts is goed gevuld met studenten en we worden enthousiast ontvangen. Na de optredens hebben we Hot Panda nog blij gemaakt met een cassette van ons omdat zij alleen een tapeplayer in hun bus hebben. Geruild voor hun CD: goede deal. Tom en Liza ploppen Hellboy in de dvd-speler in hun slaapvertrek boven de gallerij en de rest besluit nog even één biertje te doen in café Duckies. Eén biertje bestaat niet.

24 september | Halifax – Gus’ Pub
Zo! Nu eerst een Moosehead! We hebben de oostkust gehaald. Wat wil zeggen dat we een afstand hebben afgelegd vergelijkbaar met die van Nederland naar China. En de komende weken gaan we showtjes doen onderweg terug richting Vancouver.
Omdat we relatief aan de vroege kant zijn lopen we richting downtown. Een leuke wandeling want Halifax is een mooie stad. In de binnenstad is nog een platenzaak open, waar ik de ge-remaster’de White Album koop en een paar tweedehands cd’tjes van Sloan, omdat zo’n beetje iedereen in Canada dol is op die band ik wel eens wil horen what the fuzz all about is.
Na het optreden vinden we op het nippertje nog een bezoeker die bereid is zijn ‘floorspace’ voor een nachtje aan ons af te staan zodat we plek hebben om te slapen. Bij hem thuis haalt hij redelijk wat door de neus, alvorens we nog even het nachtleven van de stad met hem gaan verkennen. Vage gast waar je het liefst zo snel mogelijk weer vanaf bent, maar goed, beter iets dan niets. We belanden uiteindelijk in een kroeg waar een coverband voornamelijk CCR speelt en dan gaan we maar proberen te slapen bij die leipo in huis. Hij moet uitgerekend naast mij liggen in de woonkamer. ‘Als dat maar goed afloopt…’, denk ik voor ik in slaap val.

Oh, and yeah. Safe to embed (CC BY-NC-SA baby).

picture by Chad Wadsworth

Winnipeg (a.k.a. the Peg) 8 september
Weer vroeg op, vandaag een rit van 600 km. In de bus begint het redelijk een zooitje te worden en het lijkt steeds kleiner te worden qua ruimte. Het is een 12 jarige witte GMC safari, dat ongeveer overeenkomt met een Volkswagen Transporter. We moeten snel een herinrichting bedenken aangezien over vier dagen Jorrit met z’n bakkes hier ook nog eens bij in moet.
Mijn kont is compleet gevoelloos wanneer we aankomen bij the Royal Albert in Winnipeg. Het is een plek met veel muzikale geschiedenis en het is de grootste zaal tot nu toe. De mensen zijn erg aardig en ik heb het gevoel dat de muziekscène erg groot is in deze stad.
Wanneer we beginnen met spelen zijn er al veel mensen op been gekomen om de optredens van die avond te zien. We openen voor the Magnificent Sevens, een kleurrijke band die Bluegrass speelt. De zangeres/contrabassiste is een hipster bi-seksueel die veel van haar “groupies” heeft meegenomen. Eventjes twijfel ik of we wel ‘Never Throw In A Pick-Up Line’ moeten doen, maar het blijkt achteraf best goed getolereerd te zijn geweest bij die dames. Toch maar weer aan het bier en veel toffe mensen ontmoet.
Die nacht zijn we nog op bezoek geweest bij het graf van Louis Riel, een 19e eeuwse activist voor de Métis die geëxecuteerd werd door de overheid op verdenking van verraad. Zijn werk heeft geleid tot de totstandkoming van de provincie Manitoba. Geslapen (i.i.g. poging gedaan tot) in de koude, met muggen gevulde garage van een Royal Albert barmedewerker. Mooi spul. The Peg was hard.

Beep! says: you’ll find a review of this evening here, written as if a songlyric. a good read (in english).

Thunder Bay 9 september
“KAPOT……” Extreem vroeg op voor weer een 9 uurs rit. Gelukkig wel goed kunnen slapen in de bus. Daarbij hebben we vandaag onderweg een overstekende wolf én zwarte beer gezien, Hoezee!!!! Erg mooi.
In Thunder Bay spelen we in the Apollo, wederom een zaal met veel geschiedenis. De show valt wat tegen aangezien het grootste deel van het publiek bestaat uit familie van het voorprogramma. Als zij klaar zijn blijven zo ongeveer tien mensen over (inclusief barpersoneel) in de zaal. Gelukkig hebben we wel weer een bandappartement. Vroeg gaan slapen en vroeg op.
Veel Canadezen hebben hun roots in Europa. Zo horen we bijna elke avond wel van iemand dat hun ouders of grootouders uit Nederland komen. Thunder Bay is een van de steden in Ontario met een rijke geschiedenis aan Finse immigranten, waardoor er o.a. veel Finse vlaggen en Finse eetgelegenheden zijn. We ontbijten de volgende ochtend dan ook in het beroemde “Hoito” waar we overheerlijke Finse pannenkoeken geserveerd krijgen. Bij de ingang staat een grote ouderwetse weegschaal. Hoito is ooit begonnen als initiatief door en voor jonge Finse arbeiders die moeite hadden om een goede, goedkope maaltijd te krijgen in Thunder Bay. De bedoeling was om jezelf vóór en na de maaltijd te wegen zodat je kon zien dat je voor weinig geld goed en veel had gegeten. Goed en veel was het zeker.

Sault Sainte Marie (a.k.a. the Soo) 10 september
Een hele mooie rit deze ochtend. We rijden langs gigantische meren en we stoppen even bij Lake Superior. De meren lijken op zeeën en een aantal van ons nemen een duik/douche in het gigantische meer.
Vandaag een zaal genaamd Loplops. Manoman: toffe zaal maar de minste opkomst tot nu toe. Meer bandleden dan publiek.
Wel een relaxte avond. We spelen met een band uit Vancouver, tevens vriendjes van the WW: Unreliable Narrator. Een meer traditionele folk band met gitaar, banjo en een ‘hobo-drumkit’ (de kickdrum is een oude koffer en de hi-hat een bakplaat). Erg mooie, melancholische muziek die me soms deed denken aan Smog. De band was ongeveer twee maanden aan het touren door de VS en waren op weg terug naar Vancouver.
En op deze avond moesten we eraan geloven: kamperen in een bos aan de rand van de stad. KOUD. Ik zweer je dat ik witte wieven heb gezien…

Kitchener (a.k.a. the K.W.) 11 september
Feest! Vandaag de laatste 9 uurs rit voor de komende week. Eigenlijk best wel crap geslapen vannacht, maar we zetten hard door. Petje af voor Tom en Chris, die eigenlijk al het rijden doen.
We spelen in een hip vegetarisch restaurantje. Heerlijk gegeten en lekker gespeeld. Wederom een grote lesbienne groep in het publiek die zeker wel een ghihihi/smirk glimlachje kregen bij ‘Never Throw In A Pick-Up Line’.
De show was vroeg afgelopen en met 24 Bavaria blikken en twee whiskey flessen naar het huis van de promoter gegaan. Lekker bijkomen en eindelijk kunnen we uitslapen morgen…

Toronto (a.k.a. T Dot) 12 september
…NOT! Blijken die mensen ineens op zaterdag om 10:30 te moeten werken. Is volledig langs mij heen gegaan. Toch stonden we daar buiten het huis; brak en zwetend in de zon. Het is zo’n 25 graden vandaag, ja dat dan weer wel.
Vanmiddag halen we Jorrit op in Toronto. Hij is een dag eerder aangekomen en blijven slapen bij een vriend van hem, Moe. Moe is een rapper die opereert onder de naam Modulok. Grote kale gast met tatoeages overal. Supervriendelijk en hij eindigt al zijn zinnen met ‘bratha’.
Jorrit heeft zich kennelijk al dagen niet geschoren (Jorrit: “Je moet zeggen dat ik mijn scheerapparaat vergeten ben gek.”). Hij ziet eruit als een gestreste Kiefer Sutherland. Wel fijn om hem weer te zien. Al was het een beetje raar om aan Ben uit te leggen wie Jorrit nou eigenlijk was. “So is he like part of the band or something, what does he play?” “Euhm….tja…Jorrit is bringing us CD’s and he can drive?”
De hoesjes en de cd’s van de EP zijn af! Zien er mooi uit. Al is er een grote spelfout en een titel van een nummer veranderd. Dank ome Sas. Die shit is pas FLUBBY!!!!! Een beetje jammer maar geen ramp. Dat krijg je met last-minute dingen ey. Het ziet er echt tof uit.
De show in Rancho Relaxo is super. Geopend voor de band Parcs and Rec. Veel mensen en veel verkocht.

Hamilton (a.k.a. the Hammer) 13 september
Vandaag tijd voor een detour naar de Niagara Falls. Wederom heel erg mooi en na een uurtje of twee vertrekken we naar Hamilton.
We spelen in the Casbah vanavond, waar eerst een metalfest is en in de grote disco zaal een studentenfeest waar ze Lil’ Wayne en Lady Gaga draaien. Bizarre combinatie dus.
De show gaat redelijk soepel en we worden goed ontvangen. Overmorgen staan the Weakerthans hier dus heb nog sneaky een mooie poster weten te ritselen. Wel geinig om dezelfde posters te zien in verschillende steden. Zo heb ik in elke zaal de grappige poster van Japandroid gezien en in de grotere zaaltjes ook steeds de poster van Chad VanGaalen.

Meanwhile: Chris heeft sinds gisteren anwiezen kiespijn. Het begint zo erg te worden dat hij er niet van kan slapen.
Gisteren even opgezocht hoe het zit met z’n zorgverzekeraar en nu rijden we geplankt naar een tandarts in Toronto.

Beep! says: How will the boys get themselves out of this pesky situation? Will Chris die of toothache? Will Jorrit shave that beard? You’ll find out in part III of the Paper Tiger Does Canada Reports.

Vancouver 1 september

Berengezellig: Schiphol in de vroege uurtjes. Een beetje semi-goede koffie leuten terwijl je de slaap je ogen uitwrijft en daarna de dode muis smaak probeert te verdringen met sinaasappelsap en peuken. “Hmmm….welke checkbalie 21? Crap, met die anwiezen rij natuurlijk.”
Ik ben niet echt een vliegfan en Chris ook niet echt, maar toch moeten we eraan geloven. Een dikke 15 uur zullen we onderweg zijn.
We worden in Vancouver opgehaald door Tom en Liza (the Wind Whistles). Drie weken geleden hebben we nog een paar showtjes met ze gedaan in Nederland en Duitsland. The WW’s zijn een alt-folk-rock duo / vriendje en vriendinnetje uit Vancouver die we vorig jaar tijdens een Duitse livingroomtour hebben leren kennen. Sindsdien zijn we er goede vrienden mee zijn geworden. Heel erg leuk dat we ze eindelijk gaan zien in hun natuurlijke habitat.
We eten gezamenlijk sushi bij de ouders en opa van Tom en ontmoeten daarna Ben, de drummer van the WW’s deze tour. Ben is een supervriendelijke gast en het eerste wat hij ons aanbiedt wanneer we bij hem thuis komen is een peuk en een shot tequila. + “ Oh well, yeah sure! Is thát the way you roll?” + – “ Yeah bra, fo sho. You guys cool with that?” – + “ I think we’ll get along quite easy.” +

Paper Tiger Crew

Kelowna 2 september

Onze eerste show is in een stadje genaamd Kelowna. We spelen daar in een kleine club/bar ‘the Habitat’ en we hosten die avond een open-mic-night. Veel getalenteerde muzikanten en ook best veel heule slechte. Een beetje een rustige avond, goed om in te komen voor Ben (hij drumt 2 nummers met ons mee).
Calgary (a.k.a. Cowtown) 3 september
Met deze stad hebben the WW een beetje een haat-haat-verhouding. Een aantal keren dat ze in Calgary wilden spelen werd er op het laatste moment gecanceled. Ook de mensen hier zijn volgens hun wat botter, sowieso de promoters. We spelen die avond met twee andere bands. Op het moment dat we aankomen krijgen we te horen dat elke band 45 minuten inclusief ombouwtijd krijgt. Best goed toch? Behalve dan dat we iets later begrijpen dat wij onze 45 minuten met elkaar moeten delen. Een strakke twintig minuten spelen per band dus, beetje jammer. De Headliner die avond, Beija Flor, is echt super en het personeel van de zaal is erg enthousiast over ons. Dus toch nog een goede en gezellige avond.

Kelowna

Edmonton 4 september

De busritten zijn simpelweg prachtig. We proberen onze slaap steeds tegen te houden omdat we eigenlijk niks willen missen. Vandaag rijden we door the Rocky Mountains en wat is dit land imposant zeg. De bomen; daar kun je echt niet tegen op hoor, zoveel. We stoppen een paar keer om foto’s te maken en wat te drinken. Trouwens gewoon met euro’s betaald bij een aantal roaddiners.
Edmonton oogt als een recentelijk vernieuwde en schone stad. We spelen vanavond in een hip coffee/internetcafé met een lokale singer-songwriter Stacy Lloyd Brown. Nou ja, lokaal, hij is net twee weken geleden met zijn verloofde vanuit Halifax verhuisd naar Edmonton. Zijn muziek en vooral zijn stem doen me denken aan Neutral Milk Hotel en een beetje Mountain Goats. Wat kan deze vent zingen zeg. Wij moeten na hem en onze stemmen klinken als twee oude geiten aan de waterpijp. Het is nog een beetje wennen aan de droge lucht hier (of misschien airco). De show gaat uiteindelijk best lekker en we beginnen langzaam maar zeker iets meer merch te verkopen.
We slapen deze avond bij Jennifer, een nichtje van Liza, ergens in een buitenwijk van de stad. We slapen in een ietwat kille, kleine kelder zonder ramen maar wel voorzien van zeer degelijke TL-verlichting. Vanwege overduidelijke redenen worden er spookverhalen en soortgelijke gezellige verhalen uitgewisseld. Achtergrondmuziek werd verzorgd door de vriend van Jennifer die op dat moment Silent Hill aan het spelen was op zijn PS3. Die avond nog een paar keer wakker geschrokken omdat ik dacht dat ik achtervolgd werd door een bloeddorstige ronde vrouw zonder mond. Altijd fijn.

Edmonton

Nanton 5 september

Vanaf nu is het een paar dagen alleen maar rijden door de prairie. Mooi, maar na een paar uur ook een beetje saai. We gaan vandaag naar Nanton, een echt prairie-cowboy stadje.
De show is in het restauratiegedeelte van the Auditorium Hotel. Aan de muren hangen opgezette dieren in alle soorten en formaten en aan één muur hangen vitrines met jachtgeweren. De stamgasten zijn bebaarde mannen met cowboyhoeden en een aantal bikers. “You ain’t from ‘round here ain’t ya boy?! We don’t take kindly to folks like you.” is het eerste wat in mij opkomt.
Het tegendeel wordt bewezen hoor. Er is niet veel publiek vanwege een regionale rodeo, maar de mensen die er zijn genieten van de shows en er wordt zelfs gedanst.
Aan het einde van de avond ging Chris op een oude barber-chair zitten. Wat we niet wisten is dat het zitten op die stoel een traditie met zich meebrengt: De potige barvrouw klapte de rugleuning naar achteren en Chris kreeg twee shots tegelijkertijd in z’n mond gegoten. Hard.
Die nacht heerlijk geslapen in het hotel. De volgende ochtend vroeg op en ons eerste typical Canadian breakfast gehad: bacon, eggs, toast, hashbrowns en pancakes met maplesyrup…. kom maar door.

Saskatoon 6 september

Vandaag onze eerste echt lange rit (8,5 uur exclusief pauzes). Het valt ons best zwaar. Gelukkig hebben we boeken, wat films, een seizoen Seinfeld en een Supernintendo emulator voor Chris’ MacBook inclusief originele controllers. Daarnaast hebben we een heus arsenaal aan muziek. Ben en Tom houden erg van experimentele psychedelische rock uit de jaren 60/70; Het kost me gemiddeld een half uur om een bladzijde uit mijn boek te lezen.
Saskatoon is een mooie stad met veel studenten en vanwege Labourday, de volgende dag, zijn er best wel wat mensen naar deze zondagshow gekomen. We openen voor These Hands. Vanavond speelt de zanger, Mike, solo op een 12-snarige gitaar. Eerst dacht ik bij mezelf dat het een beetje een interessantje was, maar hij bleek erg goed te zijn. In Canada kun je als muzikant subsidie aanvragen en Mike vertelde dat hij net 10.000 dollar had gekregen om een plaat op te nemen. Lekker hoor.
De show was redelijk vroeg afgelopen en het zaaltje had boven een bandappartement. Dus besloten we nog ergens anders een drankje te doen. Chris koos het café: the Hose. “Good name, good beer, good times.” In slaap gevallen met the Goonies.

Saskatoon

Regina 7 september

Vannacht een paar keer wakker geworden en steeds geschrokken omdat pal tegenover mijn bed een grote spiegel hing. Shit, helaas nog steeds geen outerbody experience. Al met al best een goede tuk gelegd.
Vandaag een ritje van vier uur naar Regina. Daar worden we ontvangen door Jan en haar kinderen. Jan is de moeder van één van de beste vrienden van Liza en Ben. Ze heeft “a nice home cooked meal” voor ons bereid met couscous, verse groentes en veel verschillende soorten vlees. Ze is een hele aardige, innemende vrouw, erg geïnteresseerd in ons en ze vertelt veel over haar werk als verpleegster in het psychiatrisch ziekenhuis. ‘s Nachts draaien we onze eerste was!
De show is rustig, maar dat was te verwachten voor een maandag. Ben speelt nu al vier nummers met ons mee.

Ben de Drummer

Morgen Deel II van het Tourverslag!

So do that clickyclick thing you do so well and come and have a looksy.

[videos]

[Review]
by Ingmar Griffioen: AD/UN

[pics]
by Jorg Roosma