Paper Tiger Does Canada, prt.I

Our Paper Tiger boys are doing Canada for a crazy six weeks with their buddies the Wind Whistles. Temy will keep a diary for us loyal fans so we can fill that gaping hole in our hearts with his warm words. Today, we’re starting off with part I. The diary is in dutch, but fear not: pictures are pretty too…

Vancouver 1 september

Berengezellig: Schiphol in de vroege uurtjes. Een beetje semi-goede koffie leuten terwijl je de slaap je ogen uitwrijft en daarna de dode muis smaak probeert te verdringen met sinaasappelsap en peuken. “Hmmm….welke checkbalie 21? Crap, met die anwiezen rij natuurlijk.”
Ik ben niet echt een vliegfan en Chris ook niet echt, maar toch moeten we eraan geloven. Een dikke 15 uur zullen we onderweg zijn.
We worden in Vancouver opgehaald door Tom en Liza (the Wind Whistles). Drie weken geleden hebben we nog een paar showtjes met ze gedaan in Nederland en Duitsland. The WW’s zijn een alt-folk-rock duo / vriendje en vriendinnetje uit Vancouver die we vorig jaar tijdens een Duitse livingroomtour hebben leren kennen. Sindsdien zijn we er goede vrienden mee zijn geworden. Heel erg leuk dat we ze eindelijk gaan zien in hun natuurlijke habitat.
We eten gezamenlijk sushi bij de ouders en opa van Tom en ontmoeten daarna Ben, de drummer van the WW’s deze tour. Ben is een supervriendelijke gast en het eerste wat hij ons aanbiedt wanneer we bij hem thuis komen is een peuk en een shot tequila. + “ Oh well, yeah sure! Is thát the way you roll?” + – “ Yeah bra, fo sho. You guys cool with that?” – + “ I think we’ll get along quite easy.” +

Paper Tiger Crew

Kelowna 2 september

Onze eerste show is in een stadje genaamd Kelowna. We spelen daar in een kleine club/bar ‘the Habitat’ en we hosten die avond een open-mic-night. Veel getalenteerde muzikanten en ook best veel heule slechte. Een beetje een rustige avond, goed om in te komen voor Ben (hij drumt 2 nummers met ons mee).
Calgary (a.k.a. Cowtown) 3 september
Met deze stad hebben the WW een beetje een haat-haat-verhouding. Een aantal keren dat ze in Calgary wilden spelen werd er op het laatste moment gecanceled. Ook de mensen hier zijn volgens hun wat botter, sowieso de promoters. We spelen die avond met twee andere bands. Op het moment dat we aankomen krijgen we te horen dat elke band 45 minuten inclusief ombouwtijd krijgt. Best goed toch? Behalve dan dat we iets later begrijpen dat wij onze 45 minuten met elkaar moeten delen. Een strakke twintig minuten spelen per band dus, beetje jammer. De Headliner die avond, Beija Flor, is echt super en het personeel van de zaal is erg enthousiast over ons. Dus toch nog een goede en gezellige avond.

Kelowna

Edmonton 4 september

De busritten zijn simpelweg prachtig. We proberen onze slaap steeds tegen te houden omdat we eigenlijk niks willen missen. Vandaag rijden we door the Rocky Mountains en wat is dit land imposant zeg. De bomen; daar kun je echt niet tegen op hoor, zoveel. We stoppen een paar keer om foto’s te maken en wat te drinken. Trouwens gewoon met euro’s betaald bij een aantal roaddiners.
Edmonton oogt als een recentelijk vernieuwde en schone stad. We spelen vanavond in een hip coffee/internetcafé met een lokale singer-songwriter Stacy Lloyd Brown. Nou ja, lokaal, hij is net twee weken geleden met zijn verloofde vanuit Halifax verhuisd naar Edmonton. Zijn muziek en vooral zijn stem doen me denken aan Neutral Milk Hotel en een beetje Mountain Goats. Wat kan deze vent zingen zeg. Wij moeten na hem en onze stemmen klinken als twee oude geiten aan de waterpijp. Het is nog een beetje wennen aan de droge lucht hier (of misschien airco). De show gaat uiteindelijk best lekker en we beginnen langzaam maar zeker iets meer merch te verkopen.
We slapen deze avond bij Jennifer, een nichtje van Liza, ergens in een buitenwijk van de stad. We slapen in een ietwat kille, kleine kelder zonder ramen maar wel voorzien van zeer degelijke TL-verlichting. Vanwege overduidelijke redenen worden er spookverhalen en soortgelijke gezellige verhalen uitgewisseld. Achtergrondmuziek werd verzorgd door de vriend van Jennifer die op dat moment Silent Hill aan het spelen was op zijn PS3. Die avond nog een paar keer wakker geschrokken omdat ik dacht dat ik achtervolgd werd door een bloeddorstige ronde vrouw zonder mond. Altijd fijn.

Edmonton

Nanton 5 september

Vanaf nu is het een paar dagen alleen maar rijden door de prairie. Mooi, maar na een paar uur ook een beetje saai. We gaan vandaag naar Nanton, een echt prairie-cowboy stadje.
De show is in het restauratiegedeelte van the Auditorium Hotel. Aan de muren hangen opgezette dieren in alle soorten en formaten en aan één muur hangen vitrines met jachtgeweren. De stamgasten zijn bebaarde mannen met cowboyhoeden en een aantal bikers. “You ain’t from ‘round here ain’t ya boy?! We don’t take kindly to folks like you.” is het eerste wat in mij opkomt.
Het tegendeel wordt bewezen hoor. Er is niet veel publiek vanwege een regionale rodeo, maar de mensen die er zijn genieten van de shows en er wordt zelfs gedanst.
Aan het einde van de avond ging Chris op een oude barber-chair zitten. Wat we niet wisten is dat het zitten op die stoel een traditie met zich meebrengt: De potige barvrouw klapte de rugleuning naar achteren en Chris kreeg twee shots tegelijkertijd in z’n mond gegoten. Hard.
Die nacht heerlijk geslapen in het hotel. De volgende ochtend vroeg op en ons eerste typical Canadian breakfast gehad: bacon, eggs, toast, hashbrowns en pancakes met maplesyrup…. kom maar door.

Saskatoon 6 september

Vandaag onze eerste echt lange rit (8,5 uur exclusief pauzes). Het valt ons best zwaar. Gelukkig hebben we boeken, wat films, een seizoen Seinfeld en een Supernintendo emulator voor Chris’ MacBook inclusief originele controllers. Daarnaast hebben we een heus arsenaal aan muziek. Ben en Tom houden erg van experimentele psychedelische rock uit de jaren 60/70; Het kost me gemiddeld een half uur om een bladzijde uit mijn boek te lezen.
Saskatoon is een mooie stad met veel studenten en vanwege Labourday, de volgende dag, zijn er best wel wat mensen naar deze zondagshow gekomen. We openen voor These Hands. Vanavond speelt de zanger, Mike, solo op een 12-snarige gitaar. Eerst dacht ik bij mezelf dat het een beetje een interessantje was, maar hij bleek erg goed te zijn. In Canada kun je als muzikant subsidie aanvragen en Mike vertelde dat hij net 10.000 dollar had gekregen om een plaat op te nemen. Lekker hoor.
De show was redelijk vroeg afgelopen en het zaaltje had boven een bandappartement. Dus besloten we nog ergens anders een drankje te doen. Chris koos het café: the Hose. “Good name, good beer, good times.” In slaap gevallen met the Goonies.

Saskatoon

Regina 7 september

Vannacht een paar keer wakker geworden en steeds geschrokken omdat pal tegenover mijn bed een grote spiegel hing. Shit, helaas nog steeds geen outerbody experience. Al met al best een goede tuk gelegd.
Vandaag een ritje van vier uur naar Regina. Daar worden we ontvangen door Jan en haar kinderen. Jan is de moeder van één van de beste vrienden van Liza en Ben. Ze heeft “a nice home cooked meal” voor ons bereid met couscous, verse groentes en veel verschillende soorten vlees. Ze is een hele aardige, innemende vrouw, erg geïnteresseerd in ons en ze vertelt veel over haar werk als verpleegster in het psychiatrisch ziekenhuis. ‘s Nachts draaien we onze eerste was!
De show is rustig, maar dat was te verwachten voor een maandag. Ben speelt nu al vier nummers met ons mee.

Ben de Drummer

Morgen Deel II van het Tourverslag!