Paper Tiger Does Canada, prt.II

We kicked it of yesterday with part one and here’s your freshly baked, new edition with the original title ‘part two’. Paper Tigers Temy will tell you all about their second week in good ol’ Canada where they’re currently touring with the Wind Whistles. Check it, boyyy! 

Winnipeg (a.k.a. the Peg) 8 september
Weer vroeg op, vandaag een rit van 600 km. In de bus begint het redelijk een zooitje te worden en het lijkt steeds kleiner te worden qua ruimte. Het is een 12 jarige witte GMC safari, dat ongeveer overeenkomt met een Volkswagen Transporter. We moeten snel een herinrichting bedenken aangezien over vier dagen Jorrit met z’n bakkes hier ook nog eens bij in moet.
Mijn kont is compleet gevoelloos wanneer we aankomen bij the Royal Albert in Winnipeg. Het is een plek met veel muzikale geschiedenis en het is de grootste zaal tot nu toe. De mensen zijn erg aardig en ik heb het gevoel dat de muziekscène erg groot is in deze stad.
Wanneer we beginnen met spelen zijn er al veel mensen op been gekomen om de optredens van die avond te zien. We openen voor the Magnificent Sevens, een kleurrijke band die Bluegrass speelt. De zangeres/contrabassiste is een hipster bi-seksueel die veel van haar “groupies” heeft meegenomen. Eventjes twijfel ik of we wel ‘Never Throw In A Pick-Up Line’ moeten doen, maar het blijkt achteraf best goed getolereerd te zijn geweest bij die dames. Toch maar weer aan het bier en veel toffe mensen ontmoet.
Die nacht zijn we nog op bezoek geweest bij het graf van Louis Riel, een 19e eeuwse activist voor de Métis die geëxecuteerd werd door de overheid op verdenking van verraad. Zijn werk heeft geleid tot de totstandkoming van de provincie Manitoba. Geslapen (i.i.g. poging gedaan tot) in de koude, met muggen gevulde garage van een Royal Albert barmedewerker. Mooi spul. The Peg was hard.

Beep! says: you’ll find a review of this evening here, written as if a songlyric. a good read (in english).

Thunder Bay 9 september
“KAPOT……” Extreem vroeg op voor weer een 9 uurs rit. Gelukkig wel goed kunnen slapen in de bus. Daarbij hebben we vandaag onderweg een overstekende wolf én zwarte beer gezien, Hoezee!!!! Erg mooi.
In Thunder Bay spelen we in the Apollo, wederom een zaal met veel geschiedenis. De show valt wat tegen aangezien het grootste deel van het publiek bestaat uit familie van het voorprogramma. Als zij klaar zijn blijven zo ongeveer tien mensen over (inclusief barpersoneel) in de zaal. Gelukkig hebben we wel weer een bandappartement. Vroeg gaan slapen en vroeg op.
Veel Canadezen hebben hun roots in Europa. Zo horen we bijna elke avond wel van iemand dat hun ouders of grootouders uit Nederland komen. Thunder Bay is een van de steden in Ontario met een rijke geschiedenis aan Finse immigranten, waardoor er o.a. veel Finse vlaggen en Finse eetgelegenheden zijn. We ontbijten de volgende ochtend dan ook in het beroemde “Hoito” waar we overheerlijke Finse pannenkoeken geserveerd krijgen. Bij de ingang staat een grote ouderwetse weegschaal. Hoito is ooit begonnen als initiatief door en voor jonge Finse arbeiders die moeite hadden om een goede, goedkope maaltijd te krijgen in Thunder Bay. De bedoeling was om jezelf vóór en na de maaltijd te wegen zodat je kon zien dat je voor weinig geld goed en veel had gegeten. Goed en veel was het zeker.

Sault Sainte Marie (a.k.a. the Soo) 10 september
Een hele mooie rit deze ochtend. We rijden langs gigantische meren en we stoppen even bij Lake Superior. De meren lijken op zeeën en een aantal van ons nemen een duik/douche in het gigantische meer.
Vandaag een zaal genaamd Loplops. Manoman: toffe zaal maar de minste opkomst tot nu toe. Meer bandleden dan publiek.
Wel een relaxte avond. We spelen met een band uit Vancouver, tevens vriendjes van the WW: Unreliable Narrator. Een meer traditionele folk band met gitaar, banjo en een ‘hobo-drumkit’ (de kickdrum is een oude koffer en de hi-hat een bakplaat). Erg mooie, melancholische muziek die me soms deed denken aan Smog. De band was ongeveer twee maanden aan het touren door de VS en waren op weg terug naar Vancouver.
En op deze avond moesten we eraan geloven: kamperen in een bos aan de rand van de stad. KOUD. Ik zweer je dat ik witte wieven heb gezien…

Kitchener (a.k.a. the K.W.) 11 september
Feest! Vandaag de laatste 9 uurs rit voor de komende week. Eigenlijk best wel crap geslapen vannacht, maar we zetten hard door. Petje af voor Tom en Chris, die eigenlijk al het rijden doen.
We spelen in een hip vegetarisch restaurantje. Heerlijk gegeten en lekker gespeeld. Wederom een grote lesbienne groep in het publiek die zeker wel een ghihihi/smirk glimlachje kregen bij ‘Never Throw In A Pick-Up Line’.
De show was vroeg afgelopen en met 24 Bavaria blikken en twee whiskey flessen naar het huis van de promoter gegaan. Lekker bijkomen en eindelijk kunnen we uitslapen morgen…

Toronto (a.k.a. T Dot) 12 september
…NOT! Blijken die mensen ineens op zaterdag om 10:30 te moeten werken. Is volledig langs mij heen gegaan. Toch stonden we daar buiten het huis; brak en zwetend in de zon. Het is zo’n 25 graden vandaag, ja dat dan weer wel.
Vanmiddag halen we Jorrit op in Toronto. Hij is een dag eerder aangekomen en blijven slapen bij een vriend van hem, Moe. Moe is een rapper die opereert onder de naam Modulok. Grote kale gast met tatoeages overal. Supervriendelijk en hij eindigt al zijn zinnen met ‘bratha’.
Jorrit heeft zich kennelijk al dagen niet geschoren (Jorrit: “Je moet zeggen dat ik mijn scheerapparaat vergeten ben gek.”). Hij ziet eruit als een gestreste Kiefer Sutherland. Wel fijn om hem weer te zien. Al was het een beetje raar om aan Ben uit te leggen wie Jorrit nou eigenlijk was. “So is he like part of the band or something, what does he play?” “Euhm….tja…Jorrit is bringing us CD’s and he can drive?”
De hoesjes en de cd’s van de EP zijn af! Zien er mooi uit. Al is er een grote spelfout en een titel van een nummer veranderd. Dank ome Sas. Die shit is pas FLUBBY!!!!! Een beetje jammer maar geen ramp. Dat krijg je met last-minute dingen ey. Het ziet er echt tof uit.
De show in Rancho Relaxo is super. Geopend voor de band Parcs and Rec. Veel mensen en veel verkocht.

Hamilton (a.k.a. the Hammer) 13 september
Vandaag tijd voor een detour naar de Niagara Falls. Wederom heel erg mooi en na een uurtje of twee vertrekken we naar Hamilton.
We spelen in the Casbah vanavond, waar eerst een metalfest is en in de grote disco zaal een studentenfeest waar ze Lil’ Wayne en Lady Gaga draaien. Bizarre combinatie dus.
De show gaat redelijk soepel en we worden goed ontvangen. Overmorgen staan the Weakerthans hier dus heb nog sneaky een mooie poster weten te ritselen. Wel geinig om dezelfde posters te zien in verschillende steden. Zo heb ik in elke zaal de grappige poster van Japandroid gezien en in de grotere zaaltjes ook steeds de poster van Chad VanGaalen.

Meanwhile: Chris heeft sinds gisteren anwiezen kiespijn. Het begint zo erg te worden dat hij er niet van kan slapen.
Gisteren even opgezocht hoe het zit met z’n zorgverzekeraar en nu rijden we geplankt naar een tandarts in Toronto.

Beep! says: How will the boys get themselves out of this pesky situation? Will Chris die of toothache? Will Jorrit shave that beard? You’ll find out in part III of the Paper Tiger Does Canada Reports.