Paper Tiger Does Canada, prt.III

14 september | Toronto – The Boat
‘Anna Denova to the rescue…’ Dit laat ze het publiek meezingen als ze de avond opent. The Boat is een restaurant dat van binnen als boot is ingericht. Het beschikt ook over een ruim podium. Anna is tenenkrommend, maar heeft een grappig bedoeld repertoire. Lachen als een boer met kiespijn dus… Mijn kiespijn wordt momenteel echter gedrukt door wat erg fijne pijnstillers van een tandarts uit Toronto. Eerder vandaag heb ik even een rootcanal’tje gehad. Een vol uur is ze op mijn kies losgegaan. Ik had mij een beetje verheugd op het lachgas, maar ik kreeg gewoon het spuitje. Alles bij elkaar een koopje, werd mij later verteld. 244 dollar cash op de toonbank en een receptje voor antibiotica.

Wederom was het tof om in Toronto te zijn. Vandaag liep ik met Ben en Temy door China Town. Op zoek naar een goede tent om eend te eten, belandden we in een gezellig Chinees restaurant. Wellicht algemeen bekend, is een Chinees restaurant in elk land weer een beetje anders. Deze was echter wel erg snel, goed en goedkoop. Aldaar een grote portie eend en garnalen met zijn drieën gedeeld. Buikje rond en op naar de soundcheck.
Na Anna Denova is het aan ons. Nu Anna’s ooms en tantes weg zijn, blijft er weinig volk over, maar het publiek vermaakt zich goed. Tijdens het optreden van The Wind Whistles vraagt Tom het publiek om een eventuele slaapplek, omdat we die nog niet hebben en na afloop komt een soort van lijpe Urkel met tats all over uitkomst bieden. In een achterwijk van Toronto staan loodsen waar kunstenaars wonen en werken. ‘s Nachts komen we daar aan bij vrienden van Urkel. Net als hijzelf dragen deze lui ook grote brillen. Ze wonen met zijn zessen in een grote ruimte, waar ze zelf met wat hout slaapkamers hebben geïmproviseerd. In de grote gezamenlijke ruimte staat de backline voor een bandrepetitie. Een van de jongens daar speelt in een coole band genaamd ‘ddmmyyyy‘ (day/month/year). Er wordt daar de hele nacht door geschilderd, ge-game’d en kleren gemaakt. Twee dollar in de pot voor een biertje en hangen maar. De volgende dag een korte rit en we konden zo lang blijven plakken als we wilden. Relaxed.

15 september | Peterborough – The Spill
In Peterborough geen zorgen voor het vinden van een slaapplek. Boven The Spill is een leuke kamer met voldoende slaapplekken. Bovendien is – in tegenstelling tot het vorige verblijf – een douche! Bij de plaatselijk brouwerij kopen we twee kruikjes bier, voor het geval het nog gezellig wordt die avond. De optredens lopen prima die avond. Mike van de band ‘Burning Hell’ is ook komen kijken. Een paar maanden eerder speelde hij zelf nog in Utrecht op die vette analoge shit… je weet het. Tijdens het inladen van de bus komt er nog een meid aangelopen die teleurgesteld opmerkt dat de avond al voorbij is. ‘Are you the Dutch guys?’ Na een bevestigend antwoord zingt ze ‘Da bai die molen, die mole molen….’. In een beergarden ergens verderop hangen we nog wat met een man of tien. Gezelligheid, dus bij terugkomst bij de Spill de kruik aan de lip. Poeh! Eindelijk een e-mail dat mijn jas met mijn paspoort terecht is. Deze was ik al dagen kwijt en de enige plek die nog overbleef was ons slaapverblijf in Winnipeg. Daar was ie dus inderdaad blijven liggen en aangezien we op de terugweg nog een optreden doen in Winnipeg, wordt mijn jas netjes langs gebracht. Victory dance!

16 september | Ottawa – Zaphod’s
Bij lange na niet de grootste stad, maar wel de hoofdstad van Canada. Ik had van de meeste Canadezen de indruk gekregen dat het maar een suffe stad was, maar dat was het zeker niet. Er was een leuke binnenstad met van alles te doen. Terwijl de Wind Whistles hun gear opbouwen rijd ik eindeloos rondjes met de bus op zoek naar een parkeerplaats.

Zaphop’s is een grote hippe tent met overal blauw licht, waar je op den duur wel beetje tureluurs van wordt. Weetje: the Rolling Stones hebben hier een paar jaar terug een videoclip geschoten. Achter de bar speelt Seinfeld op de flatscreens. Om de hoek van de straat verkoopt een oude dame poutine. Ik verheug me al sinds het begin hier op deze typisch Canadeze vette hap (Patat met jus en gesmolten witte kaas), maar Ben zegt steeds dat we moeten wachten tot Montreal, want daar is ie echt het beste. Nog een dagje wachten dan maar en we bestellen patatjes met een kleur die doet vermoeden dat ze maar eenmaal per jaar haar vet verschoont. Het meeste belandt dus in de prullenbak. Met ons zijn twee punkmeisjes die samen de band ‘Tapanga’ vormen. Vanavond treden ze als opener voor het eerst met microfoons op. Beetje onwennig nog, maar wel leuk. Na optreden hebben de Canadezen zin om naar de slaapplek te gaan en de Dutchies nog zin om wat meer van de stad te zien. Na een degelijke mannenavond (“bro-down”) treffen we de Wind Whistles na een taxiritje in een appartement waar Tapanga nog wat meer punkertjes wonen. Goed feestje nog en de volgende dag weer bekaf.

17 september | Montreal – Le Divan Orange
Op Montreal hebben we ons erg verheugd. Een stad met een grote muziekscène met vele bandjes waar we zelf graag naar luisteren. Tevens hopen we dat onze tourmaten van Snailhouse ons nog op komen zoeken die avond.
Le Divan Orange is zeker niet de minste tent in Montreal. Op de muur hangen collages met per jaar lijsten en foto’s van bands die er toen gespeeld hebben. Ook Snailhouse staat ertussen. Aan de overkant van de straat is een bibliotheek met snel en gratis internet. Daar kunnen we de master van ‘Folds Or The 20ct Children EP’ downloaden, onze nieuwste EP. Dezelfde avond nog de CD-R’s gebrand zodat ‘Everyone Here’ nu eindelijk wat gezelschap heeft op de merchtafel.
Snailhouse-zanger Mike blijkt die dag niet in Montreal te zijn, maar Bill en Peter, zijn drummer en bassist tijdens de Europa-tour, komen ons wel bezoeken. Supergezellig om ze weer te zien. Bill vragen we tijdens het optreden op het podium om Never Throw In A Pick-Up Line mee spelen. Net als vorig jaar speelt hij overdreven veel en lange drumfills om ons de slappe lach te bezorgen.
Het optreden in Montreal is een succes. Toffe venue, veel publiek en goede respons. Tegenwoordig speel ik ook twee liedjes met de Wind Whistles mee op de mandoline. Leuk om te doen wel.

The Unsettlers zijn een band uit Montreal die de avond afsluiten. Zeker de moeite waard om deze band eens te checken als je houdt van een Tom Waits/Andrew Sisters-achtige band. Een hele vette show, inclusief een slangenmens en burlesque dames. Stuk voor stuk getalenteerde muzikanten en hele lieve mensen.
En dan: padadadampapa: Poutine! In een 24/7-Poutine-keet staan we midden in de nacht in de rij voor een tafeltje. Op het menu staan wel dertig varianten, maar voor mijn eerste Poutine-ervaring kies ik voor de classic. Ik zeg: Prima hap! Kan zo bij De Muur op de kaart! Met het oppompen van het luchtbed bij Vancouverse vrienden van de Wind Whistles hoop ik nog wat vet te verbranden. Montreal is te gek en gelukkig blijven we hier nog een dag. Jorrit vindt hier de tijd om zich te scheren…

18 september | Montreal – The Treatment Room
The Treatment Room is een opnamestudio downtown Montreal waar bands als Plants And Animals en Snailhouse hun platen opnemen. Wij gaan daar vandaag een live-opnames maken met publiek. Kees (roots in Alkmaar) en Gilles (vast ook niet ver uit de buurt) runnen de toko. Aardige jongens. Beneden hebben ze een grote liveroom en boven een erg imposante controlroom. De sfeer tijdens de opnames is gezellig. Toch altijd wel lastig om stil te blijven staan tijdens het spelen, wat wel belangrijk is als er een microfoon voor de akoestische gitaar wordt gezet. De 29e komen we voor nog een optreden weer terug in Montreal en dan krijgen we ook de mix van het optreden.

Na de opnames eten we een Roti-geit-pompoen en dan gaan we naar The Green Room (Le Salon Vert), een toffe venue op loopafstand, waar de band speelt waar Gilles in drumt. Daarna wordt er coole muziek gedraaid en rocken we die dansvloer nog effekes.

Beep! says: Check back with us this weekend for part four of the imfamous PT Tour Diary.