Paper Tiger Does Canada, prt.IV

19 september | Riviere-du-Loup – L’Innocent
Vandaag in vergelijking met de laatste dagen toch weer een aardig lange rit gezet. Zes uurtjes achter het stuur gezeten, maar er is zoveel moois te zien onderweg dat ik het fijn vind om te rijden. Ik hoop dat Café L’Innocent een beetje tof is, want drie vriendinnen van ons komen helemaal vanuit New York rijden om ons optreden te aanschouwen. Het café blijkt echter nogal klein, maar verrassend genoeg loopt het toch vlak voor aanvang vol met een enthousiast publiek. Temy weet er tussen de liedjes door nog redelijk wat Frans uit te persen. In een hoop steden in het oosten van Canada is de voertaal Frans. Sterker nog, het merendeel spreekt amper een woord Engels. Zelfs de KFC heet hier PFK (Poulet Frit Kentucky).

Omdat het optreden in Québec City is afgelast hebben de volgende dag onze eerste vrije dag. Dan hebben we een goede kans om dit stadje eens even goed te verkennen en bovendien kunnen we een bioscoop opzoeken om eindelijk eens ‘Inglourious Basterds’ te gaan zien. Boven het café kunnen we slapen in een kamertje met een tv, douche en een magnetron. Terwijl sommigen nog een tv-serie kijken besluiten Jorrit en ik in slaap te gaan vallen met een lezing van Maarten van Rossem over de eerste wereldoorlog op de iPod. Aanrader.
De volgende dag zijn we voornamelijk te vinden in de typisch enorm grote winkelcentra, maar we zien ook veel van de stad. We vinden ook een schattig bioscoopje, maar daar draait natuurlijk alleen ‘Les Commandos Des Bastards’.
’s Avonds hebben we in ‘Vol de Nuit’, een café in de buurt (in Riviere-du-Loup is alles in de buurt) geluisterd naar de live-muziek van Ben en Jim. Toen het café uiteindelijk leegliep hebben we met de barman wat shotjes gedaan zodat hij makkelijk om te lullen viel om peukjes roken toe te staan in de bar.

21 september | Knowlesville – Falls Brook Centre
Terwijl we normaal gesproken door een – enigszins gaar – navigatiesysteem door het land worden geleid, is de bestemming van vandaag compleet onbekend voor gps (spreek uit: ‘djieps’). Tom heeft een routebeschrijving op een kladje staan, maar een cruciale afslag blijkt te ontbreken en zo rijden we een uurtje extra door donkere bosweggetjes. Als we het uiteindelijk toch vinden is er linzensoep (leek sterk op snert) en roggebrood. Het dorp wordt bewoond door 86 mensen, maar ze wonen zo ver uit elkaar dat de meesten elkaar überhaupt niet kennen. Nog nooit eerder heb ik zo’n heldere hemel gezien is daar. Zo ontzaglijk veel sterren. Hard. Stromend water is er niet en poepen doen ze in een houten hokje. Niet vergeten om er na die tijd wat zaagsel overheen te gooien. Ook hard. We spelen in een kerkje dat nu als muzieklokaal is ingericht. Als we ons tweede nummer aan het spelen voor een tiener of tien, steken ze wat kaarsen aan en gaan de tl-balken uit. Beetje spooky… Op verzoek doe ik nog een liedje in het Nederlands – ‘Niet noar huus toe goan’ (zo goed als Nederlands dan…) – en Temy in het Cambodjaans – ‘Banaan van de Cambodjaan’. Na het optreden op naar de slaapvertrekken. Hiervoor moeten we opsplitsen en Temy, Ben en ik gaan naar de ‘rec centre’ waar Simon momenteel woont. Simon spreekt erg verdienstelijk Nederlands omdat hij twee jaar een Nederlands vriendinnetje heeft gehad en in Amsterdam heeft gewoond. ’s Nachts springen we nog bij hem achterop de pick-up truck en sjezen we naar wat vrienden van hem aan de andere kant van het bos. Daar krijgen we volkoren mac ’n cheese en een theetje die stemming nog enigszins bevorderd. Goede tuk gelegd later.

22 september | Charlottetown – Baba’s
Om in Charlottetown te komen moet je gigantisch lange brug over rijden. Ik geloof 12 kilometer lang. Op de terugweg kom je tot de verrassing dat het meer dan 40 dollar kost om dezelfde en enige brug te gebruiken om het eiland, waar Charlottetown in ligt, weer af te komen. In Baba’s zijn ze supervriendelijk en krijgen we lekker eten en de drankjes zijn gratis – iets wat bepaald niet gangbaar is in Canada. Een fluitje bier kom je in dit land trouwens ook niet veel tegen. Meestal heb je keuze uit een pint of een pitcher. Of een flesje. Voor de tukkers of andere bierliefhebbers: flesjes Grolsch liggen in menig kroegje gewoon in de koeling, dus laat dat je er niet van weerhouden eens bezoekje aan Canada te doen. Enigszins overmoedig proberen we vandaag zonder repetitie Jolien met drums en bas te spelen, wat redelijk hard in de soep loopt. Temy die vervolgens mensen aan de kant laat stappen om te demonstreren hoe je een dinosaurus bevredigt, maakt een hoop goed.

[foto kwam de censuur niet door]

23 september | Sackville – Struts Gallery
Vandaag weer een klein stadje. Sackville staat bekend om zijn rijke historie aan scheepsbouw (houten boten) en er wonen redelijk veel studenten door de aanwezigheid van een universiteit. Ook wordt hier jaarlijks het Sappy-Fest gehouden (populair muziekfestival). Struts Gallery is erg gezellig en we spelen tussen schilderijen, foto’s en beelden. We openen voor de band Hot Panda uit Edmonton (Mint Records), ook weer ontzettend lieve mensen. Afgelopen lente hebben ze een Europa tour gedaan met the Von Bondies. Wat een vette band zeg. De ietwat gezette vrouwelijke drummer rockt het hard met de koebel en 24” kickdrum. Struts is goed gevuld met studenten en we worden enthousiast ontvangen. Na de optredens hebben we Hot Panda nog blij gemaakt met een cassette van ons omdat zij alleen een tapeplayer in hun bus hebben. Geruild voor hun CD: goede deal. Tom en Liza ploppen Hellboy in de dvd-speler in hun slaapvertrek boven de gallerij en de rest besluit nog even één biertje te doen in café Duckies. Eén biertje bestaat niet.

24 september | Halifax – Gus’ Pub
Zo! Nu eerst een Moosehead! We hebben de oostkust gehaald. Wat wil zeggen dat we een afstand hebben afgelegd vergelijkbaar met die van Nederland naar China. En de komende weken gaan we showtjes doen onderweg terug richting Vancouver.
Omdat we relatief aan de vroege kant zijn lopen we richting downtown. Een leuke wandeling want Halifax is een mooie stad. In de binnenstad is nog een platenzaak open, waar ik de ge-remaster’de White Album koop en een paar tweedehands cd’tjes van Sloan, omdat zo’n beetje iedereen in Canada dol is op die band ik wel eens wil horen what the fuzz all about is.
Na het optreden vinden we op het nippertje nog een bezoeker die bereid is zijn ‘floorspace’ voor een nachtje aan ons af te staan zodat we plek hebben om te slapen. Bij hem thuis haalt hij redelijk wat door de neus, alvorens we nog even het nachtleven van de stad met hem gaan verkennen. Vage gast waar je het liefst zo snel mogelijk weer vanaf bent, maar goed, beter iets dan niets. We belanden uiteindelijk in een kroeg waar een coverband voornamelijk CCR speelt en dan gaan we maar proberen te slapen bij die leipo in huis. Hij moet uitgerekend naast mij liggen in de woonkamer. ‘Als dat maar goed afloopt…’, denk ik voor ik in slaap val.