Paper Tiger Does Canada, prt.V

25 september | Seaforth, Eva’s house
De nacht in Halifax hebben we allemaal overleefd en we maken ons snel uit de voeten. We gaan nog langs een paar platenzaken om wat cd’s te droppen en dan gaan we richting zee, waar het huis van Eva staat. Daar doen we vanavond een woonkamerconcert voor haar en haar vrienden uit het dorp. Ze woont in een supermooie omgeving. De huizen staan op schilderachtige heuvels, vaak wel honderden meters van elkaar verwijderd. Amy Honey – een singer-songwriter die het redelijk ver geschopt heeft in voornamelijk het westen van Canada – heeft het showtje opgezet. Ze is de zus van Eva. Als we Eva’s huisje binnenlopen wanen we ons enkele decennia terug in de tijd. Alles is van donker eiken, het is warm voor de openhaard, op de vloer ligt een zwart berenvacht en uit de keuken komt de geur van appletini’s, een door haarzelf bedachte warme drank van cider, martini en kaneel om die vreselijk koude winters daar mee door te komen. Via de achterdeur komen in de loop van de avond bevriende buurtgenoten binnenlopen. Een gozer die net klaar is met wekenlang werken op de haven van Halifax komt sigaretten en rum voor een appel en een ei verhandelen. Een hippiemeisje schrijft even gauw een Paper Tiger-welkomslied. Amy en haar vrienden vertellen over de UFO die ze laatst allen tegelijkertijd hadden gezien. De rest lurkt rustig aan de mokken appletini met suiker op de drinkrand. Als de woonkamer knus volzit, beginnen we met onze eerste set. Daarna de Wind Whistles, daarna wij weer en dan zij weer… Tussen de sets door hangen we op de veranda. De buurtgenoten hebben de mooiste verhalen en vooral hun manier van vertellen is schitterend. Ze genieten van de muziek en voor we het weten is het al laat. De dorpelingen taaien weer af naar hun huizen en wij zoeken een slaapplek in het huis.

26 september | Charlottetown, Ampersand & Hunter’s Ale Bar
Voor vandaag stond Charlottetown weer gepland. In beginsel stond alleen de winkel Ampersand op het programma, maar een paar dagen eerder had de band Windom Earle ons via MySpace benaderd met de vraag of wij die avond ook voor hun een showtje konden openen. Tijdtechnisch gezien leek dit net haalbaar te zijn en ook de Wind Whistles waren welkom om in Hunter’s Ale Bar te spelen.

Ampersand is een tof fair-trade kledingwinkeltje met producten van jonge designers uit veelal derde wereld landen. Wij krijgen een dikke korting en kopen hier redelijk wat coole shirts. We spelen boven in het galerijgedeelte. Op het laatst is het flink druk, maar we pakken de boel toch maar gauw weer in om op tijd te zijn voor het volgende optreden.
Hunter’s Ale Bar is een grote sportsbar (veel LCD tv’s met sportzenders) met een discotheek op de bovenverdieping. De jongens van Windom Earle zijn tof en ze zijn zo te merken ook zeker niet onbekend in Charlottetown. Net als de meeste bands waar we deze weken mee spelen zijn ook zij bezig met een tourtje door Canada. Onze geluidsman ging jammerlijk een sjekkie roken terwijl we aan het spelen waren, wat ons achterliet met het meest rampzalige podium geluid ooit, maar aan de reacties te horen wisten we er toch nog pannenkoek van te bakken. Tijdens de show van Windom Earle was het gekkenhuis. Halfnaakte mensen stonden in de dampende zweterige hitte tegen elkaar aan te beuken en te brullen op de discorock van deze jongens. Wij probeerden ondertussen onze individuele thunder-pints op te krijgen. ‘Vrij groot glas’ = understatement.

27 september | Fredericton, Crumbs
Een ware zondag. Slecht weer en iedereen is moe. Crumbs is een gezellige kroeg met de charmante grappenmaker Bill als eigenaar. De show gaat goed en na sluitingstijd krijgen we spaghetti, hapjes en een optreden van een van de barmedewerkers. ‘Under the bridge’ was het hoogtepunt…
Wederom is het zo’n avond dat we geen idee hebben waar we kunnen gaan slapen, maar Bill biedt de vloer van zijn kroeg aan met als voorwaarde dat we om half zeven opstaan omdat dan het personeel komt openen. Bill blijkt zelf echter al maanden in zijn eigen kroeg op de bank te slapen en een misthoorn blijkt in vergelijking met Bill meer op een blokfluit en dus doen we geen oog dicht. Om kwart over zes verzoekt hij ons op te staan en krijgen we een ontbijtje van hem.

28 september | Quebec city, day-off
Vandaag hebben we onze eerste ingeplande vrije dag. Omdat een eerder optreden in Quebec City werd afgelast besluiten we deze dag te gebruiken om deze stad alsnog even te bekijken. Het ligt op de route naar Montreal waar we morgen spelen, dus da’s handig. Vrij onaangekondigd bellen we aldaar aan bij Gabriel, een vriend van de Wind Whistles die in de band Wallet and Belle speelt. Aardige vent en hij maakt coole folkmuziek. We kunnen bij hem blijven slapen.

We gaan met hem eerst even wat poutine eten en dan bekijken we de binnenstad. Quebec City-sightseeing is als in een Europese hoofdstad, maar dan minder oud. Voor de gemiddelde Canadees of Amerikaan wellicht enigszins imposant, voor een Europeaan niet echt. ‘s Avonds besluiten we lekker uit eten te gaan en te gaan hangen in een bioscoop. We willen nog steeds de nieuwe Tarantino zien, maar de enige Engelstalige film die hier draait is Disctrict 9; dan die maar.
Eten doen we in een Cambodjaans restaurant. Erg lekker en de eigenaar was redelijk verrast een Cambodjaanse door Canada tourende Nederlander te ontmoeten.
Na de beste film ooit te hebben aanschouwd gaan we naar Gabriels huis. De meesten zijn klaar voor bed, maar Temy en Chris zijn nog wel te porren om met Gabriel een pilsje te gaan happen. In L’Agitee krijgen we bitter bier voor onze neus en we bemerken dat we net een live bodypainting avond hebben gemist. Een vriendin van Gabriel is een van de bodypainters en ze laat ons op een fototoestel wat foto’s van de modellen die avond zien. Vet balen natuurlijk. Was goed toeven geweest in deze bar. Zitten wij een beetje een film over een kamp met aliens ergens in Afrika te kijken… Tja… Net jammer….

29 september | Montreal, Bar St. Laurent
Yay! We zien Bill, Peter en Mike (de jongens van Snailhouse) weer! Peter heeft een fantastisch appartement in de straat waar we optreden. Peter heeft het de laatste tijd erg druk met zijn band Silver Starling. Ze hebben getekend bij Last Gang Records (Metric, Crystal Castles, MSTRKRFT, Ohbijou, the New Pornographers, Boys Noize, oftewel leip label) en zijn bezig met de promo voor hun release. Peter heeft gigantisch uitgepakt met eten: Grolsch-kip (recept op verzoek), aardappelen, vegetarische lasagne, salades, wijn, kaasplankje, the works. De show in Bar St. Laurent begint laat. Aaron uit Vancouver: Zombie Pistilero; soort van David Lynch soundtrackmuziek, opent. Dan zijn wij aan de beurt met vier drummers. Vorig jaar tijdens de tour met Snailhouse speelden alle bandleden een liedje op de drums met ons mee en dat doen we vanavond dunnetjes over. Plus dat we ook nog natuurlijk Ben van de Wind Whistles hebben die tijdens deze tour met ons mee drumt. 3+1=4. Lachen; had je bij moeten zijn. Jane Vain (vanuit Calgary verhuisd naar Montreal voor de muziek) is headliner. Het betreft hier een vette punkfunk-band rondom charismatische zangeres Jamie.

Enkele van ons doen nog hun best om een record te verbreken met het rijden op een mechanische stier in een kroeg tegenover het appartement van Peter, waar we onze tukken leggen. We zijn door Mike uitgenodigd om de volgende ochtend bij hem te komen ontbijten. Wentelteefjes! Maar dan met krentenbrood. Mike woont in een toffe loft en we draaien wat vinyl. Bij het beluisteren van the Kinks, eist Mike dat Paper Tiger ‘Apeman’ moet gaan coveren. Hmmmm…weet niet hoor…tja…wellicht….ok, doen we!

30 september | Kingston, The Mansion
We zijn een beetje sip als we Montreal verlaten. Hier hadden we makkelijk nog een tijdje kunnen blijven. Superfijne stad met ontzettend gemoedelijke mensen! Maar het leven van tourende muzikanten gaat niet over rozen en de lieve mensen in Kingston dienen vanavond verblijd te worden met onze zoete deuntjes. De bus weer in…
In Kingston wordt de avond geopend door wat bands die muziek verzorgen voor squaredancers. Daarna rocken wij die shit. Uiteindelijk gelukkig weer een slaapplek weten te charteren. We rijden naar een cottage aan een meer van wat gasten van YGK records. Ryan Dahl (Age Of Electric, Limblifter en The New Pornographers) slaapt er ook. YGK is een jong, ambitieus label met superaardige gasten en goede smaak in muziek. We hangen nog wat met ze aan het meer, maar inmiddels vriezen je ballen er al redelijk hard af, zo fijn is het weer hier. Onder die klamme lappen dan maar.

1 oktober | London, EVAC
Jep, Canada heeft ook een stad die London heet. Geen Big Ben hier. Geen Westwinster Abby of ‘Piccalilly Circus’, maar wel sfeer van misschien kun je maar beter niet alleen over straat lopen in het donker. We spelen die avond in een kamer voor wat enthousiaste twintigers die allemaal wel iets doen in de kunsten. Achter worden coole schilderijen geëxposeerd en voor ons speelt Kevin zijn agressieve akoestische gitaarmuziek. De jongens daar zijn erg geïnteresseerd naar wat voor muziek wij luisteren in Nederland en welke Canadese bands in welke mate bij ons bekend zijn. Er is een curfew van 12.00 uur en dus is de avond nog wel een keer voorbij. We zijn uitgenodigd om te komen slapen in het huis van de vader van een van de meisjes die de avond heeft georganiseerd. Dit blijkt een luxe villa te zijn. Aan de muur hangt een schilderij van Angkor Wat (Bayon); Temy vet phyched… Openhaardje wordt aangemaakt en bankjes worden uitgeklapt. Ben leest ons voor uit zijn boek, waarmee we in slaap vallen. De volgende ochtend helpt vaders ons aan een stevig ontbijt. Hij is zelf bassist en staat wellicht daarom open voor het aanbieden van een slaapplek voor onverlaat als het onze.

2 oktober | Sudbury, The Townehouse
Kwart voor zeven in de ochtend zitten we weer in de bus en dat is zelfs krap aan vandaag. Het regent keihard en da’s wel een beetje eng als Tom flink doorrijdt. We verzoeken hem dan ook maar eventjes te chillen met zijn poepgaatje. We zijn uiteindelijk wel een beetje aan de late kant in The Townehouse, een stoere toko die flink vol zit met in spanning afwachtend publiek. We spelen vanavond met B.A. Johnston en Shotgun Jimmy (resp. beetje Atom and his Package en Weezer). We bouwen als een malle op en zetten een harde set van twintig minuten. De Wind Whistles doen hetzelfde. Merch verkoopt lekker en B.A. Johnston is very entertaining. We slapen in de beruchte ‘haunted basement’, waar plaaggeesten met deuren slaan. Geen goede nachtrust gehad. Bovendien moeten we de volgende dag er weer om half zes uit voor een rit van dertien uur.

3 oktober | Thunder Bay, Appollo’s
Pfoei! Dat was me het ritje wel weer. Met zere knieën en een slapende billen kruipen we de bus uit. Onderweg werd Chris nog staande gehouden door de politie vanwege zijn sportieve rijgedrag. Het is ons niet helemaal duidelijk of het zijn natuurlijke charmes waren of zijn Nederlandse rijbewijs, dat wellicht voor wat ongewenst papierwerk voor de agent in kwestie zou zorgen, maar geen bon gekregen. Yay! Eerder op deze tour, al toerend richting oosten, speelden we al eens in Appollo’s. Best grappig om in Canada een podium binnen te lopen waar je de weg al weet en het personeel al kent. We zijn nogal gesloopt, maar worden gevraagd een zo lang mogelijke set te spelen. Dus dat doen we maar. We halen van alles uit de kast, zoals ‘Please Give Way’, een akoestisch nummer van de ooit zo geadoreerde plaat ‘Moeinstootandehassusosso?’ van Grasp. Wat we tegenwoordig vaker zien is dat na het optreden van Paper Tiger de meeste mensen aftaaien en de Wind Whistles voor een nogal galmende leegte staat. Vanavond is dit ook het geval. Wij hebben in ieder geval lekker gespeeld en er zijn opnames gemaakt door de geluidsman, die we meekrijgen. Boven in de slaapvertrekken gaan we vanuit bed op de laptop nog even kijken hoe Rachel twijfelt of ze wel naar de bruiloft van Ross moet gaan voor we er erg in hebben maakt Tom ons al weer veel te vroeg wakker om naar Winnipeg te vertrekken.

4 oktober | Winnipeg, Ragpickers
Ragpickers in een thrift store/tweedehands boekenwinkel/podium en alles behalve onbekend bij muziekliefhebbers in Winnipeg. Ze hebben geen ‘licentie’ , dus verkopen de bezoekers meegebracht bier aan elkaar. Dat mag dan weer wel…
Driewerf hoera! Het meisjes in wiens garage we eerder tijdens de tour crashten komt binnenlopen met een jas (met paspoort ten name van C.F.A. Regtop in de binnenzak). Slechts een druppel in de emmer van alle spullen die ergens achterbleven en via de post of op andere wijze weer bij ons terug moeten gaan komen. Local band van de avond is Ultra Mega. Ze zijn een indierock-band die net een CD uit hebben met daarop indie-covers van Wu-Tang-Clan. De avond verloopt zeer goed met veel publiek en een rinkelende Jorrit.

5 oktober | Macgregor, Gehangen bij Warren thuis
Na het optreden in Ragpickers rijden we naar het dorpje Macgregor, waar een vriendje van de Wind Whistles met de naam Warren woont in een pittoreske huisje tussen de bossen en weilanden. Na het nuttigen van een zelfgemaakte wijn kruipen we snel onder de dekens. Warren is de man achter de band the Dirty Beat. In de afgelopen weken hebben we veel nieuwe muziek gehoord in de bus en met name the Dirty Beat is één van onze favorieten geworden. Warren is een imker en daarnaast is hij bezig met het opnemen van een full-length in zijn basement. We hopen dan ook dat hij snel een keer in Europa komt spelen, check die shizzle uit! Vandaag hebben we vooral lekker uitgerust, gewandeld en een beetje muziek geschreven. Wanneer Warren terug komt van zijn werk, koken we heerlijke Bourgondische maal en daarna…: Scheuren op een 4×4 quad dwars door de donkere bossen en weilanden! In slaap gevallen met ‘Robin Hood: Men In Tights’. Zeldzaam…

6 oktober | Bruno, All Citizens
All Citizens is een galerij dat wordt gerund door Tyler in het piepkleine dorpje Bruno. Onderweg naar Bruno is de GMC Safari (het tourbusje) 300.000 km oud geworden en dat vieren we met champagne! Hard, hoor.

Tyler is een geschikte pik en hij en zijn te snoezige hond heten ons van harte welkom in hun huis dat aan de galerij zit. Hij maakt ons lekker eten.
De straat waarin we spelen lijkt een beetje op die van een weg omringt met winkels en saloons, zoals in een oude western-film. Er was zelfs een heuse ‘jailhouse’ in Bruno. Overigens lijkt er buiten deze straat niet veel meer te zijn.
Als we klaar zijn om aan te vangen met onze liederen, kondigt Tyler ons aan. Hij heeft een glazen award voor ons laten maken: ” Paper Tiger – Cross Canada Award “, en hij overhandigt deze aan ons. Te grappig, maar ook te cool! Het optreden verloopt leuk en een gozer die ons in Halifax heeft gezien is speciaal afgereisd om ons nog een keer te zien. Om jullie lieve lezers vervolgens wederom niet in het ongewisse te laten hoe onze nachtrust van start gaat; vanavond Nightmare On Elmstreet III gekeken. Een jonge Patricia Arquette is best te doen. One for the team.
Cliffhanger van de dag: Weet je wie ook one for the team is……?