“It just happened that way. Then we became friends and My Bubba & Mi.” is the answer to the question how three girls from Denmark, Sweden and Iceland became roommates in an apartment in Copenhagen. Sometimes life’s that simple.

My Bubba & Mi is a special female trio that reeled us in with their intrigueing mix of folk, expert fingerpicking and vocal harmonies so warm they’ll melt the biggest glacier. They themselves are far more down-to-earth.
“lullabies from the countryside”, is what the ladies call it.

The latter might be a more accurate description, as the trio headed to the sunny, wide fields of southern Italy to record their debut. The story goes as follows. An Italian bar-owner was cycling through the city of  Copenhagen on holiday. He was taken in by hypnotising sounds seeping through the window of a small bar nearby. Overpowered by his curiosity the man entered and saw My, Bubba and Mia performing for a small audience. A fan was born. The man invited the ladies to come to Italy to perform their music. “All right”, the threesome said and they left. A second invitation followed soon afterwards, this time to record a CD. “Agreed”, the answer was yet again and they packed their bags. Yes, that’s how simple life can be.

‘How it’s done in Italy’ is the mesmerizing debut of My Bubba & Mi and furthermore the first Beep! Beep! Back up the Truck release from an international artist. The album will be released on March 8th on CD and vinyl. The 1,500 covers are – believe it or not – hand-made by the bandmembers themselves. Each cover is a unique piece of art.

Here’s what Bubba has to say about it:

“It all started when we adopted some 10″ vinyl covers. We found them, and saved them from being thrown away. They are old, from the 40′s & 50′s, all are different, with old commercials on them from old radio stations, notes from their former owners and they smell good. This was before artist made their own artwork, their tunes were just wrapped in brown paper with stamps from the distributor.We then made stamps with our own name and songs and some striped paper became a part of the outfit.

The CD packaging is based on the same idea, some brown paper, folded, glued, sometimes stapled with our stamps on it. It sounds simple but it took a month or more, day and night to make. Many people were involved, friends and uncles and friends of uncles.All are different, some are crooked, none are straight. And that is how it’s done in Italy, hand made by My Bubba & Mi.”

Making 1.500 covers by hand is the kind of crazy we can appreciate, but still makes you wonder when regret kicks in.

“The idea is as stupid as making hand made spaghetti for a party with thousand people. But it’s nice, when people take their time to do things by themselves. Following the process from beginning to end. Spoiling it with love and time. Things like that are rare to find now a days where most things are downloadable.”

True that. These girls know what’s what, that’s for sure.

Lees het origineel hier.

Label Beep! Beep! Back-up the Truck focust zich op gratis muziek

“Het label is met zijn bands een collectief. We werken met z’n allen samen”

3VOOR12 NL interview Tom Willemsen
woensdag 28 mei 2008 17:23

Beep! Beep! Back-up the Truck is voor de buitenwereld een nieuw normaal platenlabel, maar ze doen meer dan alleen platen verkopen. Ze zetten de muziek gratis online en zien zichzelf als een hechte community. “Beep! Beep! Voor intimi,” vat labelbaas Nicolai Adolfs Beep! Beep! samen. “Wij vinden het fijn als mensen onze platen kopen. Maar voor hetzelfde gemak downloaden ze het via torrent websites. Als ze het downloaden, kunnen ze dat beter bij ons doen. Dan kunnen ze gelijk naar onze andere bands luisteren.” Adolfs merkt dat in de doelgroep waar hij zich op richt, de mensen eerst een cd downloaden en als ze het goed vinden, pas de plaat gaan kopen. Aangezien de bands op het label nog niet zo bekend zijn, is de gratis muziek reclame voor ze.

Het label heeft geen winstoogmerk en verdient daardoor niet zoveel geld aan de cd-verkoop en de merchandising. Dat geld gaat direct naar de bands. “We krijgen een klein percentage om de vaste lasten af te lossen. Wij zijn officieel een stichting.” Dit is extra aantrekkelijk voor een band om met Beep! Beep! in zee te gaan en het bijvoorbeeld als opstapje te gebruiken. Hier komt nog eens bij kijken dat alle bands zich voor elkaar inzetten, zodat er geen boekingskantoor bij betrokken raakt. “We zijn een collectief. Een commune. We werken met z’n allen samen,” zegt Adolfs. “Als een band tekent bij ons, betekent dit dat ze zich intensief moeten inzetten voor het label. Een band helpt bijvoorbeeld met de promotie of het organiseren van een optreden voor een andere band.”

Ambities zijn er genoeg met het label, maar daar wil Adolfs niet te veel op ingaan, behalve dat hij het woord buitenland even in zijn mond neemt. “We zijn een independent label en we zijn van plan om eerst onze naam te verspreiden in Nederland. Misschien daarna het buitenland. Met de gratis downloads gaan we aandacht krijgen, zodat we de komende jaren kunnen groeien.” Adolfs ziet geen groot nadeel als een grotere band tekent bij het label, die zich dan vervolgens niet wil inzetten voor de andere artiesten. “Dankzij de naamsbekendheid van een grotere band, kan de rest daar ook van profiteren.” Maar Adolfs ziet het niet zo snel gebeuren dat een band zich niet inzet voor het label. “Voordat we een kwaliteitsband tekenen praten we met ze wat we voor elkaar kunnen betekenen.”

Vanaf 31 mei gaat de vernieuwde website van Beep! Beep! Back-up the Truck online. Op de luisterpaal kun je een verzamel cd van het label beluisteren.

Read the original post here.

Interview With a BitTorrent Embracing Record Label

Beep! Beep! Back up the Truck is a Dutch record label that offers torrent downloads of their entire catalog of music for free under a Creative Commons license. Freakbits had a chance to talk to the label’s co-founder to find out why.

The label is comprised of several bands that tour internationally and draw comparisons to bands like Cursive, Explosions in the Sky and At the Drive-In. The guys at the label pride themselves on Beep! Beep!’s united brand and quality of music, as well as the elaborate album artwork that is part of the physical releases – two characteristics that they believe separate Beep! Beep! from the net labels.

FreakBits guest reporter Chris Castiglione spoke with co-founder Nicolai Adolfs about Beep! Beep! and their motivation to share their music.

FreakBits: What are the benefits of being a label that gives away your MP3s online?

Nicolai: The way we work right now is it gets global, because of course the Internet is global. If it is really easy for people to know your music then more people will pick it up and say to their friends, “Hey! I downloaded this record – go to this website” which is what we notice, we get attention from everywhere.

People need to put it on their iPod. MySpace is nice in a way, but it is more for promoters if they want to give a quick impression. But MySpace is this huge thing, so people generally think MySpace is good enough and they won’t also put it on their own site.

FreakBits: Do you imagine Beep! Beep! growing much larger in the future?

Nicolai: We don’t want to keep it small. Eventually we want to make it an international thing.

FreakBits: Are there any other labels doing what Beep! Beep! is doing?

Nicolai: Bright Eyes’ label Team Love was – I think it stopped – but even if they do give their music away now it is probably only in the U.S. because they had the same licensing problem we did.

FreakBits: Why do you have a licensing problem if you give away your music for free?

Nicolai: If we look for a partner in the U.S. for example – to have better promotion over there – they have to have the same ideas as we do. But generally they say “Well, you give away your music for free, so what’s the purpose of selling your hardcopies over here? People can just get it for free!”

We don’t agree with that, but a lot of old fashion labels think that way. So Team Love is the only record label I know that releases free music and hard copies.

FreakBits: Can you tell me about your relationship with Mininova?

Nicolai: Mininova has been great. Normally you have to pay for the bandwidth that is used, but they store it for us, and when there is not enough seeders then they kick in as a backup so the music is always available.

But now they have this new thing, where they are taking off all the illegal content on Mininova. For example if Universal comes in and says, “You have to take off this show” they do it immediately. And that is different between what the Pirate Bay does. It’s a shame because I’m afraid it might be the end of Mininova.

Pirate Bay provides everything, so why go to Mininova when you can already get everything from the Pirate Bay. Even if the Pirate Bay will be shut down then there will always be another torrent site, someone will come along and fill the gap.

FreakBits: Both Beep! Beep! and Mininova live in Utrecht, The Netherlands, are you friends with them?

Nicolai: We don’t know them on a personal level. I think they just like other music. Our stuff isn’t really their thing – torrents are their thing.

FreakBits: And you have shopping links on Mininova so that people can also purchase the physical album?

Nicolai: Yes, and we think that this is a logical thing as well. If we are benefiting from people that come to the Mininova website, then why not sell it. I guess it makes the whole thing seem less illegal in some way.

At the same time, we worked with Mininova to try this new thing, but we don’t want people to get the idea that we only want to benefit from a huge website like Mininova. We have our own music and our own quality. We like innovation, so we hope it says, “We use torrents, we embrace them and it is best to promote your music on torrent sites”, but it stops there. We don’t want to do anything else with torrents, what we do is music.

If we get big it has to be from the music. Not because “Oh, now they did this on that website, oh and then they did this….”.

FreakBits: Sounds like the same thing that has happened to Trent Reznor: people seem to be more interested in what he is doing then with his music.

Nicolai: Yes, this is what we are a bit afraid of. But so far it has worked out fine.

FreakBits: Why do you think there so many BitTorrent sites in The Netherlands?

Nicolai: I think it is because The Netherlands is a liberal country. In addition to Mininova we had Oink and Kazaa. I think Kazaa was a Swedish guy living in Holland.

FreakBits: The Swedish and the Dutch – starting up all the trouble?

Nicolai: [laughs] Yeah, but that is fine with me. There has been a really negative approach towards MP3s the last 15 years. I do understand it in a way, but on the other hand if people had embraced it and tried to approach things from a positive side then they would have been way further – instead of all this negative stuff that they came up with.

That was the same problem with cassettes. There was a huge problem in the 70s, it was “the end of music” because you could make copies. Then they finally embraced it and it was a really good product for about 20 years. The whole industry benefited from it! So this is the same thing, but at a different time.

We step in and we embrace it instead of complaining.

Same problem with copyright. There are these huge trials where loads of money is put into lawyers and everything. And that is money that should go to the band, but it goes to the lawyers and trust me these people don’t care about the band, they just want to win the case and win money.

FreakBits: Does the label get any criticism?

Nicolai: Distribution companies don’t really like us, they say, “Well you are already giving your music away for free, so why would we sell it”. Other record labels have approached us and say (scolding), “What are you doing!?” And I don’t see the threat. The threat is when you start selling vinyl for 25 € ($35). I don’t know if you know what it costs, but a vinyl record costs like 4 € ($5.50) to make.

FreakBits: What about the bands you meet and play with, what do they think of Beep! Beep!?

Nicolai: The bands that we book over here, most of the bands love what we do. They feel that is has this really romantic side and maybe in a way it does. In the 90s we all used to be these small punks, and we had these ideas of how things should work and now we’ve grown up and kept certain principles. But the difficultly for these types of bands that already have a label behind them is that the label has sunk in all this money and have a huge promotion thing they’ve built up.

FreakBits: Do you think every band should be under Creative Commons right now?

Nicolai: No, because Creative Commons is not ready right now. One example is with airplay. In Holland we can be played on radio, but we don’t benefit from it financially. The Dutch collection agency won’t help us get money from airplay.

Beep! Beep! has a donation button on the site, how have donations played a part in making money? That doesn’t work at all. I think we got 5€ twice. One of the reasons might be because [on the site] you donate to Beep! Beep!, but not to the specific band, although I don’t think it would have really made a difference.

FreakBits: Thanks for taking the time to chat with us!

Nicolai: Yeah of course, no problem.

Lees het origineel hier.

Auteursrecht ligt onder vuur

Emerce 79, 11 september 2008
- Door Tonie van Ringelestijn

De strijd om de auteursrechten op internet woedt in volle hevigheid. Ondertussen winnen de flexibele licenties zoals Creative Commons terrein. Tegelijk bundeolen de webloggers hun krachten in een serieuze ‘tegenlobby’. Na het debacle met kopieerbeveiliging op muziekdownloads besefte de entertainmentindustrie het eindelijk: auteursrechten beschermen op internet moet je niet doen door trouwe klanten met technische drempels tegen je in het harnas te jagen. De internetpiraterij bestrijd je er niet mee.

Na de DRM-sof went de muziekindustrie nu snel aan de opkomst van nieuwe businessmodellen op internet. Vooral het licenseren van content, waarna de site royalty’s betaalt om muziek gratis te mogen streamen, is flink in opmars. Door de groeiende populariteit van sites als MySpace, YouTube, Imeem, Last.FM en Pandora kan die stroom royalty’s nog flink gaan groeien. Zeker als contentpartijen deals sluiten over het meedelen in de advertentie-inkomsten. Zo ontstaat eindelijk een alternatief verdienmodel rond gratis online entertainment. Rechtenhebbenden zijn niet langer tegen, want die royalty’s zijn zo slecht nog niet.

Royalty’s

Amerikaanse internetzenders moeten sinds vorig jaar hogere tarieven betalen. Daarover beklaagde Pandora.com, een innovatieve site die gebruikers een gepersonaliseerd webradiostation biedt, zich in juli bij de Amerikaanse rechtenorganisatie SoundExchange. Elke gebruiker heeft bij Pandora zijn eigen stream, waardoor het bedrag dat de site moet betalen oploopt tot 18 miljoen dollar per jaar. “Voor de tariefsverhoging hadden we kans winst te gaan maken, nu lijkt dat steeds moeilijker”, stelt Pandora-baas Joe Kennedy. Internetzenders betalen nu volgens hem wel 70 procent van hun inkomsten aan royalty’s, terwijl dat omgerekend bij kabelaars en radiozenders maar 12 tot 17 procent is. In totaal zijn internetroyalty’s in Amerika al goed voor 3 miljard dollar aan inkomsten voor de rechtenhouders. Dat bedrag groeit naar 4 miljard in 2010, waardoor het een grotere inkomstenstroom zou kunnen worden dan de verkoop van muziekdragers.

Steeds meer contentproducenten gaan nu gratis hun materiaal aanbieden in ruil voor advertentie-inkomsten. YouTube biedt een deel van de videomakers die mogelijkheid al. En de royalty’s die Last.FM betaalt – ook voor onbekender werk – zijn voor de artiesten erg aantrekkelijk. Ze hoeven daarvoor niet eens bij Buma/Stemra te zijn aangesloten. “Onze artiesten ontvangen van Last.FM een vergoeding wanneer hun muziek gedraaid wordt op de site. Op dit moment stellen de bedragen vrijwel niets voor, maar het is een fantastische ontwikkeling: én je muziek gratis beschikbaar stellen op internet, én ervoor betaald krijgen”, zegt Boudewijn Rosenmuller, mede-oprichter van het kleine Nederlandse platenlabel Beep! Beep!.

Rechtenorganisaties moeten zich nog aanpassen aan alle hobbyisten die online publiceren en uitzenden. “Nederland heeft als enige land wel de licenties rond podcasts geregeld, zowel voor omroepen als voor amateurs. Daarin zijn we redelijk geweest”, beweert woordvoerder Wouter Rutten van de NVPI, de branchevereniging van de entertainmentindustrie. In werkelijkheid is het afbetalen van muziekgebruik in podcasts via de Buma/Stemra en de Sena voor hobbyisten echter behoorlijk duur en niet overzichtelijk. Bovendien moet ook formeel bij de rechthebbende muziekuitgevers om toestemming worden gevraagd. De tarieven gelden per aflevering en met staffels gaat de prijs omhoog bij meer luisteraars. Vergeleken met het streamen door webzenders is podcasten relatief duur. Het minimumbedrag is in totaal zo’n duizend euro per jaar voor een eigen podcast.

‘Tegenlobby’

Hoe lastig oude wetten en regels zijn toe te passen op het groeiend leger internetpublicisten, blijkt ook uit een hele reeks juridische schermutselingen rond weblogs. Ook in Nederland eisen freelance journalisten, fotografen en illustratoren regelmatig vergoedingen van webloggers voor het ongevraagd gebruiken van hun materiaal. Volgens de tarieven van vakbond NVJ mogen fotografen drie keer hun tarief rekenen als foto’s worden gepubliceerd zonder bronvermelding en toestemming vooraf. Het leidde tot verhitte debatten in de Nederlandse blogosfeer. Rechtenhebbenden dreigen veel te snel met schadeclaims tegen webloggers, vindt ict-jurist Arnoud Engelfriet, partner bij adviesbureau ICTRecht, die zich sinds 1993 met internetrecht bezighoudt.

Vaak is de precieze schade niet duidelijk en lang niet iedereen is zich ervan bewust auteursrechten te schenden. “Nu iedereen massaal op internet publiceert, is het niet realistisch van zulke grote groepen te verwachten dat ze de wet precies kennen”, meent Engelfriet. Hij is ook secretaris van de nieuwe Stichting Copyright & Nieuwe Media, die deze zomer werd opgericht na discussies op weblogs. De stichting moet dienen als een soort ‘tegenlobby’ tegenover de rechtenhebbenden. “Wij willen tegengas geven en de internetter een stem geven. In consultaties voorafgaand aan nieuwe wetten en regels wordt altijd een aantal professoren en juristen geraadpleegd, maar auteursrecht is veel meer dan een juridische kwestie. Het heeft ook te maken met economische ontwikkelingen, met hoe je geld kan verdienen aan creatieve werken”, aldus Engelfriet.

De stichting wil een grotere ruimte voor hergebruik van bestaand materiaal op websites. “We willen praten met vertegenwoordigers van bijvoorbeeld federaties van fotografen om te komen tot  vuistregels waar webloggers zich aan kunnen houden.”

De Amerikaanse Auteurswet kent voor dit soort gevallen het ‘fair use’-beginsel, maar in de Nederlandse wet staat zoiets niet. Wel zijn er uitzonderingen voor citaten, parodieën en thuiskopieën. Ook incidentele inbreuken ‘van ondergeschikte betekenis’ zijn toegestaan. Vooral over het citaatrecht is veel te doen. Een artikel van een freelance journalist op een weblog zetten, mag bijvoorbeeld niet, ook al staat de bron erbij. Het citaat mag nooit een te groot deel van het originele artikel zijn, maar de grenzen zijn vaag. Dat geldt helemaal voor fotomateriaal. Hoe groot moeten verkleinde versies van foto’s zijn om ze nog te kunnen beschouwen als citaat? In een uitspraak tegen huizenzoekmachine Jaap.nl vonniste de rechter dat 194 bij 145 pixels was toegestaan. “Maar dat vonnis is inmiddels vernietigd, dus er is geen zekerheid”, aldus Engelfriet.

Innovatie gesmoord

Zo zijn er wel meer juridische vragen rond internetpublicaties die schreeuwen om antwoorden. Niet alleen van rechters, maar ook van de politiek. Met name in Brussel is er de tendens om de entertainmentindustrie nog meer te beschermen tegen de ‘internetgevaren’. Europa beslist in september waarschijnlijk tot de verlenging van de ‘naburige rechten’ van 50 naar 95 jaar. Engelfriet is daar niet blij mee: “Je moet je afvragen of het terecht is zoveel jaren later nog geld te kunnen eisen voor iets wat je ooit hebt gedaan.”

Volgens Engelfriet wordt innovatie niet te snel gesmoord in juridische acties over auteurs- en octrooirecht. “Zodra er innovatieve modellen als Kazaa opkomen, springt men er direct juridisch bovenop, zonder na te denken
of het eigenlijk geen slimmer model is om zo muziek te verspreiden. En dat daarmee óók geld is te verdienen. Nieuwe innovatieve en technologische initiatieven moeten langer de kans krijgen zich te ontwikkelen, waarna je later kunt kijken wat het kan opleveren. Technologie kan nu eenmaal het oude verdrijven. Toen elektrische treinen opkwamen, sprak men wel af dat de stoker van de stoomtrein nog tien jaar mee mocht. Anders was het zielig. Maar die stoomtrein werd niet in stand gehouden.”

Zelfregulering

Overigens staat de consumentenlobby sinds kort op een nieuwe manier buitenspel rond de aanpak van downloaden van muziek en films. De entertainmentindustrie ziet in dat zelfregulering door providers misschien effectiever is dan blijven procederen tegen up- en downloaders. In Engeland en Frankrijk wordt gewerkt aan nieuwe maatregelen tegen gebruikers van peer-to-peer-netwerken. De Franse regering kwam met een wetsvoorstel met als ultieme straf het afsluiten van de internetaansluiting. In Engeland spraken grote providers, de overheid en de entertainmentindustrie samen af p2p-gebruikers te waarschuwen en bij herhaling hun internetsnelheid flink af te knijpen. Met de onderlinge afspraken passeren de providers de wet, niet alleen over auteursrechten maar ook over privacy.

Een zorgelijke ontwikkeling, vindt Paul Keller, projectmanager bij Nederland Kennisland: “Zonder rechterlijke tussenkomst krijgt de entertainmentindustrie het mandaat op te treden.” Keller is een van de Nederlandse  projectleiders van Creative Commons, een alternatief voor het traditionele ‘alle rechten voorbehouden’. “Creative Commons is geen actiegroep, maar we volgen dit soort ontwikkelingen wel met bezorgdheid.” Die zelfregulering tussen rechtenhebbenden en internetproviders is één wijze waarop juridische kwesties over auteursrecht zijn te omzeilen. Creative Commons-licenties bieden een totaal andere manier: de maker geeft zelf een deel van zijn rechten vrij.

Commercie en Commons

Bij Creative Commons geldt niet langer ‘alle rechten voorbehouden’, maar het is toegestaan het werk vrij te verspreiden, onder bepaalde voorwaarden, zoals bronvermelding, het intact laten van het werk en het verbieden van commercieel gebruik. Maar wat is tegenwoordig commercieel gebruik? Door webadvertenties vervagen grenzen tussen beroepsmatige uitoefening en hobby. Zijn Google-advertenties bij een weblog nu wel of niet ‘commercie’? Of geldt het alleen voor reclame- en promotiemateriaal? Opmerkelijk is dat Creative Commons, hoewel al in 2002 gestart, daar zelf ook nog niet uit is. Wat wel en niet onder ‘commercieel gebruik’ valt, is in de licenties niet goed gedefinieerd. Paul Keller: “Hier wordt nog steeds over gepraat. Het begrip ‘commercieel gebruik’ verschilt erg per land en er zijn tal van interpretaties mogelijk. De internationale Creative Commons-organisatie is nu bezig met een onderzoek hiernaar.”

Meerdere bedrijven hebben al CC-beelden in marketingmateriaal gebruikt. Daarbij is het wel oppassen. Virgin Mobile kreeg in 2007 problemen met een postercampagne in bushokjes waarbij het Flickr-foto’s met CC-licentie gebruikte. Op de poster verwees het bedrijf naar de Flickr-url. Toch leidde de campagne tot een rechtszaak: een van de gefotografeerden vond zijn portretrecht geschonden. De CC-licentie mag dan toestemming van de amateurfotograaf hebben gegeven, de gefotografeerde kan ook nog reclameren. In rechtszaken wordt Creative Commons als bindend geaccepteerd. Een Nederlandse rechter bepaalde in 2006 in een zaak over een Flickr-foto
van dj Adam Curry die zonder toestemming werd afgedrukt in roddelblad Weekend, dat de CC-licentie bij de foto geen toestemming had gegeven voor dat gebruik.

CC in Nederland

Hoeveel Nederlanders Creative Commons kennen is niet bekend. Volgens Keller is dat nog niet onderzocht. De Nederlandse organisatie zoekt de komende maanden vooral de samenwerking met omroepen en musea, voor nieuwe projecten die de licenties bij rechtenhebbenden moeten promoten. “We willen wat grote dingen tot stand brengen, Er zitten nog veel partijen op een grote berg content, waarvan rechtenhebbenden ten onrechte denken dat ze ooit nog geld met hun oude materiaal kunnen gaan verdienen, terwijl dat helemaal niet realistisch is. Toch hopen ze op bakken met geld, waardoor ze hun oude materiaal niet vrijgeven.” Hij hoopt ook dat
educatieve uitgevers zullen overgaan tot publicaties onder Creative Commons bij de invoering van ‘gratis schoolboeken’. “Zo zouden scholen lesmateriaal onderling kunnen uitwisselen en bewerken.”

Het Nederlandse platenlabel Beep! Beep! gebruikt Creative Commons in de gratis downloads van de cd’s van zijn bands. Het jonge bedrijfje passeert overigens Buma/Stemra omdat die volgens mede-oprichter Rosenmuller “te veel vasthoudt aan een ouderwetse manier van denken. Als label willen wij dat onze artiesten zelf kunnen bepalen wat zij met hun muziek willen doen. Buma/Stemra beperkt wat dat betreft muzikanten veel te veel. Internet optimaal gebruiken als distributiemiddel, zoals wij doen, mag niet.”

Maar Buma/Stemra staat artiesten sinds vorig jaar wél toe hun eigen werk gratis op hun eigen site aan te bieden ter promotie. Dat gebeurt binnen een pilot met ‘flexibel rechtenbeheer’. Volgens Keller is Buma/Stemra daarmee wel een van de eerste rechtenorganisaties ter wereld die Creative Commons accepteert. Maar CC blijft vooral interessant voor nog niet zo bekende artiesten, mede doordat radiozenders alleen met Buma/Stemra samenwerken. Rosenmuller: “Als je een radiohit scoort, krijg je er geen vergoeding voor als je CC gebruikt. Radiostations houden geen playlists bij voor CC-acts die niet bij Buma zitten. Ze willen die administratieve
rompslomp niet. Bij succes vallen bands terug op Buma/Stemra, simpelweg omdat ze geld willen zien voor de airplay.”

Indirect verdienen

Keller vindt het geen probleem dat veel bekende artiesten of contentproducenten weigeren CC te gebruiken. “Zij hebben al een distributieketen en weten mensen al te bereiken. CC is vooral bedoeld om de verspreiding te vergemakkelijken.” Wat overigens niet wil zeggen dat er geen beroemde bands zijn die CC inzetten. De band Nine Inch Nails zette eerder dit jaar een nieuw album als gratis downloads met CC-licentie online, maar verkocht daarnaast luxe cd-boxen voor 300 dollar. Die waren al snel uitverkocht, waardoor het de band toch tonnen opleverde. Zo verdient Nine Inch Nails toch nog genoeg, ondanks het toestaan van gratis verspreiding.

Voor een heleboel minder bekende creatieven zijn de voordelen van gratis werk online zetten en rechten weggeven vaak alleen indirect. Maar dat is helemaal niet erg, vindt Engelfriet: “Door de extra aandacht die dat oplevert verdienen ze vervolgens geld met betaalde opdrachten. Ik heb zelf ook een weblog waarin ik over mijn vak schrijf. Dat levert uiteindelijk nieuwe klanten op.” Rosenmuller: “Internet helpt ons met het bereiken van fans, het boeken van shows en het verkopen van merchandise.” Volgens Rosenmuller heeft een van de bands van zijn label, We vs Death, al veel baat gehad bij de inzet van Creative Commons om zoveel mogelijk mensen via
internet te bereiken. “Mede hierdoor heeft de band kunnen toeren in Nederland, Europa, Canada en Japan. Voor Nederlandse begrippen heeft het album goed verkocht en is bovendien ook nog uitgebracht in Japan.”

click image to open .pdf file

musicfrom.nl did an interview with us and wrote a nice article about it. click the picture to read it.